شیوه فرزندداری والدین مقتدر بهترین شیوه تربیت فرزندان شمرده می شود. والدین مقتدر به رابطه نزدیک با کودکانشان باور دارند و در عین حال به حفظ سطح بالا و قابل قبولی از انتظارات و قواعد و دستورالعمل ها اعتقاد دارند. در حالی که انجام این کار مشکل است اما این شیوه فرزندداری سالم ترین و متعادل ترین سبک برای پرورش کودکان است.

والدین مقتدر مشی رفتاری کاملاً روشن و عادلانه ای درقبال فرزندانشان دارند. این خط مشی با توجه به شرایط خاص، سبک و تغییرات شخصیتی ای که ممکن است در کودک به وجود بیاید و متناسب با سن او قابل انعطاف است. به عبارت دیگر این قبیل والدین شفاف و استوارند، اما منجمد و سخت نیستند. پدر و مادر مقتدر شنونده خوبی هستند، احترام می گذارند و ارتباطشان با بچه شان دو طرفه است. این قبیل والدین حتی ممکن است مشوق فرزندانشان برای بحث کردن پیش از اتخاذ تصمیم نهایی در مورد یک موضوع داغ باشند.

قوانین دلبخواهی هیچ جایی در خانواده مقتدر ندارد. اما در این خانواده، پدر و مادر همیشه حرف آخر را می زنند. به عنوان مثال پدر و مادر مقتدر کودک را هدایت می کنند و باور دارند که نقش الگو را برای فرزندانش دارند. اما درعین حال اذعان دارند که هیچ کس کامل نیست، دست کم درباره خودشان یا بچه هایشان چنین فکر می کنند و هنگامی که شرایط اقتضا می کند آشکارا عذر خواهی می کنند.

پدر و مادر مقتدر و بچه هایشان روابط گرم، دوستانه و با احترام متقابل برقرار می کنند. حتی زمانی که اختلاف نظر وجود دارد، آنها شیوه ای محترمانه در پیش می گیرند. کودک در یک خانواده مقتدر می داند که حتی زمانی که پدر و مادر از دست او ناراحتند باز هم به او عشق می ورزند.

پدر و مادر مقتدر حس رو به رشد استقلال در کودک را با افزایش آرام آزادی های مجاز و بر اساس بلوغ آنها، مسئولیت پذیری و اعتماد به آنها تشویق می کنند. هدف پدر و مادر مقتدر این است که کودکان را برای یک زندگی کاملاً مستقل در بزرگسالی آماده کنند.

درنتیجه وجود عشق و احترام متقابل در یک خانواده مقتدر، شمار درگیری ها بسیار ناچیز خواهد بود و مجازات ها نادر خواهند شد. زمانی که لازم باشد مجازات هم درکار خواهد بود که نتیجه طبیعی و منطقی یک عمل است.

http://parenting.families.com/blog/authoritative-parenting-an-overview

همه والدین می کوشند موازنه درست و بجایی بین تشویق و نظم و انضباط در فرزندانشان برقرار کنند. امی چو استاد حقوق دانشگاه ییل آمریکا کتابی منتشر کرده و در این کتاب می گوید مادران چینی که او آنها را مادرببر می خواند از مادران غربی بهترند. (برای آشنایی با نظرات او درباره شیوه فرزندداری مادران چینی به مطلب ویژگی های رفتاری والدین چینی مراجعه کنید.)

چو در این کتاب فرزندداری موفق را مستلزم کنترل هرچه بیشتر بر جنبه های زندگی یک کودک معرفی می کند، از منع بازی گرفته تا جیغ کشیدن بر سرکودک به خاطر این که نمره عالی نگرفته است.
برایان کی باربر روانشناس و استاد دانشگاه تنسی این نظر را رد می کند و می گوید که هیچ فرهنگی از جمله چین هم این نوع دخالت را مناسب نمی داند.

باربر و همکارانش برای کسب اطلاعات بیشتر درباره تفاوت های مربوط به کنترل روانی در سراسر جهان تحقیقی انجام دادند. برای این کار آنها با 120 نوجوان از پنج فرهنگ مختلف از جمله در کاستاریکا، تایلند و آفریقای جنوبی مصاحبه کردند و سپس 2100 مورد دیگر را هم بررسی کردند.  یافته های آنها نشان داد برخی از رفتارهایی که در کتاب چو توصیف شده، مانند توهین به بچه ها (او یک بار دخترش را آشغال نامید)، بی اعتبار کردن احساسات آنها و تجاوز به حریم خصوصی شان با افسردگی و رفتار ضد اجتماعی در آنها همبستگی دارد. این یافته با نتایج تحقیقاتی که در گذشته در همین رابطه انجام شده منطبق است.

باربر خانواده های «مستبد» را از خانوارهای «مقتدر» متمایز می کند. در خانواده های مستبد اجبار بیش از حد وجود دارد درحالی که در خانواده های مقتدر سخت گیری با ملایمت همراه است و خودمختاری کودک تشویق می شود. مطالعه ای که پیش از این از سوی لورنس اشتاینبرگ از دانشگاه تمپل و همکارانش بر روی 20000 دانش آموز دبیرستانی انجام شده بود نشان داد کودکانی که در خانواده های مقتدر بزرگ می شوند معمولاً از نظر روانی سالم ترند.

در حالی که میزان اضطراب و افسردگی در بچه هایی که در خانواده های مستبد رشد می کنند بالا است. نکته قابل توجه این که بود که بچه هایی که در هر دو خانواده پرورش یافته اند رتبه های خوبی به دست می آورند. بنابراین «مادر ببر» بودن برای عالی بودن شرط لازم نیست. مادرببر عنوانی است که چو به مادران چینی داده است.

امی چو مقاله بحث برانگیزی هم در نشریه وال استریت ژورنال منتشر کرده. او در این مقاله از روش های سختگیرانه والدین "چینی" خیلی بیشتر از روش های سهل گیرانه والدین "آمریکایی" حمایت می کند. منتها کارشناسان اشکال اصلی در استدلال چو را این می دانند که "مادران چینی" -و به طورکلی والدین مستبد و سلطه گر صرف نظر از قومیت آنها- ممکن است در کوتاه مدت باعث شوند کودکانشان به مدارج بالا دست یابند، اما در دراز مدت روش های استبدادی آنها جلوی رشد موفقیت را در آنها می گیرد.

آیا برنامه ریزی بدون درنظر گرفتن زمانی برای بازی، بدون تماشای تلویزیون، بدون انجام بازی های رایانه ای و ساعت ها تمرین موسیقی می تواند بچه های شادی تحویل دهد و درصورتی که آنها با این وضعیت دست به مبارزه بزنند چه اتفاقی می افتد؟

بسیاری از مردم درعجبند که والدین چینی چگونه می توانند چنین بچه های موفقی تربیت کنند. بسیاری می خواهند بدانند که یک خانواده چینی شبیه چیست. خب، من می توانم به شما  بگویم چون خودم یک چینی هستم. حتی زمانی که والدین غربی فکر می کنند سختگیرند، حتی به نزدیکی مادران چینی هم نمی رسند. برای مثال، دوستان غربی من که خودشان را سختگیر می دانند، فرزندانشان را وامی دارند هر روز 30 دقیقه و حداکثر یک ساعت ساز بزنند. برای یک مادر چینی، ساعت اول قسمت آسان ماجرا است و این ساعت های دوم و سوم است که دشوار است. خود من اجازه این کارها را به دخترهایم نمی دهم:
-وقت گذرانی در شب، بیرون یا درون خانه با دوستان و …
-ترتیب دادن بازی برای بچه هایم
-شرکت در بازی های مدرسه ای
-تماشای تلویزیون یا بازی با بازی های رایانه ای
-انجام فعالیت های فوق برنامه
-گرفتن نمره ای پایین تر از عالی

مطالعات زیادی درباره فرهنگ چینی انجام شده که نشان دهنده تفاوت های مشخص و قابل سنجش بین والدین چینی و غربی است. در یکی از مطالعات درباره 50 مادر آمریکایی و غربی و 48 مادر چینی مهاجر تحقیقاتی انجام گرفت. تقریباً 70 درصد مادران غربی تأکید کردند که فشار آوردن بر بچه ها برای دستیابی به موفقیت تحصیلی برای آنها خوب نیست. "یا اینکه "پدر و مادر لازم است این ایده را در بچه ها جا بیندازند که یادگیری تفریح است." برعکس، تقریبا هیچ یک از مادران چینی این احساس را نداشتند. اکثر قریب به اتفاق مادران چینی گفتند به این که کودکان آنها می توانند "بهترین" دانش آموز باشند باور دارند و این که "پیشرفت تحصیلی" انعکاسی از فرزند داری موفق است و اگر کودکان در مدرسه عالی نیستند پس "مشکلی" وجود دارد و پدر و مادر کارشان را درست انجام نداده اند.