به طورکلی سطح گازی مشتری خیلی بادخیز است. سرعت بادها در نوارهای پهن عرض های جغرافیایی سیاره مشتری به 620 کیلومتر در ساعت می رسد. این بادها همچنین در نوارهای مجاور هم و در مسیرهای مختلف می وزند. نوارهای رنگ روشنی که ما بر روی مشتری می بینیم نواحی (zones) نامیده می شوند. آنهایی که تاریکند کمربند نام دارند.
کمربندهای تاریک نوارهایی روی سیاره به موازات استوا هستند و نواحی (zones) روشن هستند. کمربندها و نواحی در نتیجه وزش بادهای شرقی-غربی قوی در جو بالاتر مشتری به وجود می آیند. در داخل این کمربندها و نواحی، سیستم های توفانی ای وجود دارند که برای سال ها تلاطم دارند. نقطه قرمز بزرگ توفانی در حال چرخش بسیار بزرگ است که بیش از 300 سال است مشاهده می شود.
یکی از دلایل اختلاف رنگ ها، تفاوت در ترکیبات شیمیایی و دماها است. اما دلایل وجود تفاوت در رنگ ها عمدتاً ناشناخته است. رنگ نواحی مختلف به عرض جغرافیایی شان بستگی دارد.
اندازه گیری هایی که به وسیله فضاپیمای پیونیر ناسا در سال 1973 انجام گرفت نشان داد که کمربندهای تاریک گرم تر از نواحی روشن هستند. این شاید به این معنی باشد که کمربندهای تاریک نسبت به مناطق روشن (سردتر) در عرض های جغرافیایی پایین تری هستند.
واضح ترین شکل در مشتری نقطه قرمز بزرگ است. نقطه قرمز یک جرم گازی در حال چرخش است که به توفان شبیه است و در جو نیمکره جنوبی مشتری رخ می دهد و مدتی طولانی به طول می انجامد. رنگ آن صورتی یا نارنجی است.
این توفان بزرگ ترین توفان در منظومه شمسی است. این باد در حال چرخش سال به سال از نظر اندازه و رنگ تغییر می کند.
نقطه قرمز بزرگ یک جرم گازی بسیار عظیم در حال چرخش است. گاهی قطر آن به حدود سه برابر قطر زمین می رسد
نقطه قرمز بزرگ حدود 28000 کیلومتر درازا و 14000 کیلومتر پهنا دارد. رنگ این نقطه معمولاً از قرمز آجری تا قهوه ای متغیر است. به ندرت نقطه به طور کامل ناپدید می شود. رنگ آن ممکن است به خاطر مقادیر کم سولفور و فسفر در کریستال های آمونیاک موجود در آن باشد. واضح ترین شکل در مشتری نقطه قرمز بزرگ است.
نقطه قرمز بزرگ با سرعتی حدود 225 مایل یا 360 کیلومتر در ساعت می چرخد. نقطه در همان فاصله ثابت از استوا باقی می ماند اما به آهستگی به شرق و غرب جابه جا می شود.
نقطه قرمز مشتری در سال 1664 به وسیله "رابرت هوک" کشف شد. یکی از دلایلی که این توفان در مقایسه با توفان های زمین این قدر به طول می انجامد این است که این توفان هرگز به روی خشکی نمی رود. چون مشتری خشکی هایی مثل زمین ندارد (دلیل دیگر تفاوت زیاد در مقیاس زمین و مشتری و وجود یک منبع گرمای درونی در مشتری است). روی زمین توفان ها به تدریج بیشتر انرژیشان را از دست می دهند و موقعی که بالای زمین پخش می شوند، می میرند.
نقاط سفید کوچک تری هم روی مشتری هستند که آنها هم توفان های خیلی بزرگی هستند. به این ترتیب رنگ های متنوعی که ما روی مشتری می بینیم نتیجه واکنش های شیمیایی ای است که در جو مشتری رخ می دهد.
مشتری سیاره بزرگی تشکیل شده از گاز و مایع است. این سیاره سطح خاکی ندارد اما شاید خاک داشته باشد. به جایش سطح مشتری از ابرهای قرمز، قهوه ای، زرد و سفید تشکیل شده. ابرها در مناطقی روشن موسوسم به "نواحی" و نیز در مناطق تاریک تر به نام کمربند قرار دارند و به شکل موازی با استوا می چرخند. جو مشتری از حدود 86 درصد هیدروژن، 14 درصد هلیوم و مقدار کمی متان، آمونیاک، فوسفین، آب، استیلن، اتان، ژرمانیوم و دی اکسید کربن تشکیل شده. از نظر جرم درصد هیدروژن در جو بر بقیه عناصر غالب است.
دانشمندان این اندازه گیری ها را با استفاده از تلسکوپ و سایر دستگاه های مستقر بر روی زمین و فضاپیماها انجام داده اند. همین عناصر شیمیایی هستند که لایه های رنگی ابرها در ارتفاعات مختلف را تشکیل داده اند.
لایه های ابر متراکم اطراف مشتری در عکس مشخص است
وقتی ما به مشتری نگاه می کنیم ابرهایی از گاز را می بینیم که با سرعت های زیاد در جو حرکت می کنند. مرتفع ترین ابرهای سفید در نواحی (zone) از "کریستال های منجمد آمونیاک " درست می شوند. ابرهای پایین تر و تاریک تر از دیگر مواد شیمیایی تشکیل شده اند و در کمربندها وجود دارند. در پایین ترین سطوحی که می توان ابرها را مشاهده کرد، ابرهای آبی رنگ وجود دارند. ستاره شناسان انتظار داشتند تا ابرهای تشکیل شده از آب را در حدود 44 مایلی یا 70 کیلومتری زیر ابرهای آمونیاک پیدا کنند اما به هر صورت این ابرها در هیچ سطحی کشف نشده اند.
