محمدرضا کریمی

قله های جدید

این توربین ها می توانند کار بیشتری انجام دهند. اما برای این که جعبه دنده شان زیادی گرم نشود، کار زیادی از آنها کشیده نمی شود.
گرمای ناشی از کاه

برای تأمین انرژی از کاه از یک ماشین استفاده می شود. این ماشین علف ها را برش می دهد و به قطعات کوچک تبدیل می کند. سپس این علف ها از میان یک لوله کوچک به دیگ بخاری در اتاق کناری منتقل می شود. در هر روز از سردترین روزهای زمستان 12 عدل علف خشک سوزانده می شود. در حالی که تنها یک یا دو عدل علف برای تأمین آب گرم دوش ها در تابستان مورد نیاز است. همه کربن ناشی از سوختن علف ها کربن خنثی است. چراکه دی اکسید کربن ناشی از سوختن علف ها درست به اندازه دی اکسیدکربنی است که گندم یا چاودار در طول رشدشان گرفته اند.
سامسوهای دو دهکده جزیره که تعداد آنها 260 نفر است، گرما و آب داغ موردنیازشان را از سوزاندن این علف های خشک تأمین می کنند. دیگ بخار مورد استفاده هم ظرفیت تولید بیش از 1.2 مگاوات برق را دارد و دمای داخلیش به 92.7 درجه سانتی گراد می رسد. خاکستر باقیمانده به کشاورزان برگردانده می شود تا در کشتزارهایشان مورد استفاده قرار دهند.
آتش ناشی از چوب
مقداری از انرژی گرمایی جزیره هم از طریق تراشه های چوب تأمین می شود که آب داغ و گرما را برای روستاییان فراهم می کند. بسیاری از روستاییان سامسویی دیگ های بخار، اجاق یا بخاری هایی با بهره وری بالا در خانه هایشان نصب کرده اند تا اگر نتوانند به بخش انرژی ناشی از علف ها وصل شوند، از آنها استفاده کنند. همه آن چیزهایی که تاکنون گفته شد، 70 درصد احتیاجات گرمایی و آب داغ جزیره را تأمین می کند.
گرمای خورشیدی


در این منطقه یک انبار غله قدیمی با صفحات خورشیدی روبه جنوب مجهز شده و به آکادمی انرژی سامسو تبدیل شده. هدف این مؤسسه این است که به بیش از 500 هزار جهانگردی که هر تابستان از این جزیره دیدن می کنند نشان دهند که ساکنان منطقه انقلابشان در زمینه استفاده از منابع تجدیدپذیر را چگونه به راه انداخته اند.
منبع: http://www.scientificamerican.com/article/samso-attempts-100-percent-renewable-power/