در طول سال ها، بیش از ده میلیون تن pop، احتمالاً از راه آسمان به قطب شمال رسیده اند. اگر همه این pop ها را جمع کنیم شاید به اندازه یک زمین فوتبال شوند. اما آنها حالا به جای جمع شدن در یک زمین فوتبال در سراسر قطب شمال پراکنده شده اند. این میزان برای مکان بزرگی مثل قطب شمال کم به نظر می رسد. به عنوان مثال یک استخر شنا که از آب اقیانوس منجمد شمالی پر شده ممکن است تنها حاوی یک قطره ریز pop باشد. اما مشکل این جا است که این مواد شیمیایی قابلیت جمع شدن و سکونت در داخل بدن جانوران و گیاهان را دارند و حتی یک ذره کوچک در محیط زندگی می تواند باعث مشکلات بزرگی شود.
pop ها می توانند به روغن ها و چربی های موجود زنده بچسبند. هنگامی که موجودات اقیانوسی ریز مثل پلانکتون ها در آب غوطه می خورند، pop ها درست مثل یک قطره سس قرمز روی لباس، روی آنها می مانند. این پلانکتون ها به وسیله حیوانات بزرگ تری بلعیده می شوند که خودشان غذای جانوران بزرگ تری می شوند.
هرگاه جانوری جانور دیگری را می خورد، pop بیشتری وارد بدن جانور بزرگ تر می شود. جانوران نمی توانند pop را هضم کنند و آنها را نگه می دارند. به این ترتیب pop ها جمع می شوند و جمع می شوند. جانوران بزرگ تر مثل پرندگان دریایی، سیل ها و نهنگ ها بیشترین pop ها را در بدنشان دارند و این جانوران هم به وسیله مردم محلی که هزاران سال است در نوناویک و بخش های دیگر قطب شمال زندگی و شکار می کنند خورده می شوند.
حالا یک کودک پنج ساله در کوجواک، ممکن است یک یا دو قطره ریز از مواد شیمیایی pop را در بدن 20 کیلوگرمیش داشته باشد و این دیگر با چند قطره در دریا قابل مقایسه نیست.
دانشمندان مدت ها است که تلاش می کنند بفهمند این pop ها چه اثری بر بدن این کودکان به جا می گذارند. تیم دیویلی بارها به نوناویک بازگشته اند تا مشکلات ناشی از pop ها را مورد مطالعه قرار دهند. آنها نمونه های خون مردم را گرفته و روی آنها آزمایشاتی انجام داده اند و میزان pop موجود در بدن صدها کودک تازه متولد شده را بارها اندازه گیری کرده اند. آنها به آزمایش بر روی این کودکان در سنین مختلف از جمله یک سالگی، پنج سالگی و سنین مدرسه هم ادامه داده اند تا بفهمند pop چگونه در طول زمان بر روی بچه ها اثر می گذارد.
مطالعات آنها تاکنون نشان داده که این مواد از راه های عجیب و غریبی بر سلامتی بچه ها اثر می گذارند. چراکه این مواد سیستم ایمنی بدن بچه ها را ضعیف می کنند. بنابراین کودکان توانایی کمتری برای مبارزه با بیماری ها پیدا می کنند. بچه هایی که pop بیشتری در بدنشان دارند، عفونت گوش بیشتر و عفونت های بیشتری در ریه هایشان دارند. pop ها عفونت های کوچکی مثل سرماخوردگی یا آنفولانزا ایجاد نمی کنند، اما تأثیر جدی روی دستگاه تنفس به جا می گذارند و بعضی اوقات افراد را راهی بیمارستان می کنند. این مواد شیمیایی حتی می توانند بر بچه های مدرسه ای هم اثرات منفی به جا بگذارند.
موقعی که بچه ها یک ساله بودند، دانشمندان دانشگاه لوال روی آنها آزمایشاتی انجام دادند. آنها نحوه استفاده بچه ها از دست هایشان و میزان توجه و تمرکز بچه ها را با نشان دادن اسباب بازی های مختلف بررسی کردند و از تمام این آزمایشات نوار ویدئویی برداشتند تا بعداً به دقت آنها را بررسی کنند. آن چه که آنها مشاهده کردند مایه حیرتشان شد. چرا دیدند بچه هایی با سطح pop بالا نمی توانند مانند بچه های دیگر از دستانشان استفاده کنند و بر اسباب بازی های جدیدی که به آنها نشان داده می شود تمرکز کنند. آنها در این موارد اغلب به چیزهای دیگر خیره می شدند. در طول چند بار آزمایش این بچه ها عصبانی شدند و اغلب گریه می کردند. همان بچه هایی که pop بالایی داشتند وقتی به سن پنج سالگی رسیدند کمی بدتر شده بودند. در سنین بالاتر هم کمبودهای آنها ادامه یافت.
روانشناسی که به منطقه سفر کرده می گوید:«حتی تغییرات کوچک در میزان pop هم می تواند بر وضعیت بچه ها در مدرسه اثر بگذارد. به این ترتیب که بچه ها بعضی مواقع به سختی به آموزش های مشکل تر مثل تقسیم طولانی- پاسخ می دهند. یا عصبانی و سرخورده و مأیوسند. همچنین این مواد بر میزان استرس در هنگام رفتن به مدرسه تازه و چگونگی پیدا کردن دوست اثر می گذارد.»
دانشمندان می گویند این مواد می توانند بر کل زندگی فرد اثر بگذارند.
تمام این مشکلات موجب شد که سازمان ملل جلسه ای تشکیل دهد و 140 کشور به فکر منع استفاده از بسیاری از مواد شیمیایی pop بیفتند. در نتیجه سطح pop در قطب شمال پایین آمد. اما مدت ها طول می کشد تا مشکل به طور کامل رفع شود. چراکه ساختمان ها در سراسر جهان هنوز حاوی مقدار زیادی pop در سیم کشی یا رنگشان هستند و هر روز مقداری از این مواد تبخیر می شود و سرانجام به قطب شمال می رسد. خاک هم حاوی مقادیر زیادی pop است. همچنین با این که صدها ماده شیمیایی pop شناخته شده، اما شاید مواد شیمیایی دیگری نیز وجود داشته باشند که دانشمندان هنوز درباره آنها چیزی نمی دانند.