اینترنت امکاناتى دارد که بسیارى از مردم از آن آگاهى ندارند و یا به چشم غیرممکن به آن نگاه مى کنند. در حالى که اگر امکان استفاده از مزیت هاى اینترنت جدى گرفته شود، خود به خود فرهنگ استفاده از آن بهبود مى یابد.
مردم مى توانند امور بانکى خود را از طریق اینترنت انجام دهند و قبض هایشان را از این طریق پرداخت کنند. کارهاى ادارى شان را با اینترنت انجام دهند و حتى از طریق اینترنت خرید کنند. مدارک شان را از طریق اینترنت ارسال کنند، فرم ها و تقاضانامه هایشان را به همین روش پر کنند و با اینترنت با جهان خارج نیز تعامل داشته باشند، تجارت کنند و یا از استادان و مشاوران خارجى مشاوره بگیرند. یک دانشجو مى گوید: «تاکنون براى نوشتن پایان نامه ام از چند استاد در کشورهاى استرالیا، کره جنوبى و آمریکا مشاوره گرفته ام. احساس مى کنم به این طریق هم اطلاعات خودم در زمینه موضوع تحقیقم بیشتر مى شود و بعداً به عنوان یک کارشناس خبره خودم را معرفى مى کنم، بلکه مى توانم به پیشبرد علوم در کشورم هم کمک کنم».
البته واقعیت این است که براى این که اینترنت جایگاه بسیار سودمندش را در میان عموم مردم پیدا کند، در ابتدا لازم است سازمان هاى دولتى این سودمندى را درک کنند. بانک ها باید اراده این را داشته باشند که خدمات شان را از طریق اینترنت ارائه کنند، سازمان ها باید به این نتیجه برسند که با گذاشتن اطلاعات در سایت هایشان و یا دریافت مدارک از طریق اینترنت از میزان مراجعات شان کم خواهد شد و همه به این نتیجه برسند با استفاده از اینترنت از میزان رفت و آمدهاى غیرضرورى و ترافیک و مصرف سوخت اضافى کم خواهد شد.
از طرفى باید به مالکیت معنوى افرادى که اطلاعات تازه در اینترنت مى گذارند احترام گذاشته شود. وگرنه به جاى این که شاهد انتشار مقالات پژوهشى و اطلاعات مناسب در اینترنت باشیم، زمینه را براى فعالیت سوءاستفاده کنندگان بیشتر باز مى گذاریم و در صورتى که اینترنت را جدى نگیریم، فرهنگ استفاده از آن هم هیچگاه بهبود نخواهد یافت.
