محمدرضا کریمی
در مقایسه با کارآموزان سایر رشته های دانشگاهی، این کارآموزان رشته های پزشکی هستند که همه اعم از اساتید، مراکز مربوطه و حتى مردم آنها را جدى مى گیرند. کارآموزان رشته های پزشکی به شکل سازمان یافته و جدى به بیمارستان ها مى روند و با رعایت احترام و اطاعت کامل زیر نظر دانشجویان سال هاى بالاتر آموزش مى بینند و کار عملى انجام مى دهند. استاد که در ضمن، متخصص رشته خود است در بالاى پلکان قرار دارد که همه از او حرف شنوى دارند و سرنوشت تحصیل و کارآموزیشان به نظر او بستگى دارد. ضمن این که منفعت دانشجویان ایجاب مى کند در این دوره هر چه بیشتر بیاموزند و کار عملى انجام دهند. این سیستم کارآموزى باعث شده رشته پزشکى نسبت به بقیه رشته ها وضعیت بهترى داشته باشد و در بعضى حوزه ها با دانش پزشکى کشورهاى پیشرفته پهلو بزند.
در مقایسه با رشته های پزشکی، سیستم کارآموزى در سایر رشته هاى دانشگاهى چارچوب خیلی مشخصی ندارد. برای بسیاری از کارآموزان محیط های کار بدون هیچ سخت گیری ای گواهی امضا می کنند و دانشگاه هم نظارتی بر شیوه گذراندن وقت دانشجویان در دوره های کارآموزی ندارد. برعکس برخی از محل هایی که کارآموزان به آنها مراجعه می کنند در حضور و غیاب و نحوه کار و … سخت گیری زیادی می کنند. غالب این شرکت ها، خصوصی یا نیمه خصوصی هستند.
به این ترتیب کارآموزى در بعضى از رشته ها مثل پزشکى خیلى خوب است. اما غالباً در مورد رشته هاى دیگر چنین نیست. به عنوان مثال در رشته های فنی گاهی موضوعات مصنوعى هستند و دانشجو از آنها استقبال نمى کند. همچنین در زمینه کارآموزی برنامه دقیقى وجود ندارد و از سوى استاد هم کمتر جدى گرفته مى شود. این ساعات براى اغلب دانشجویان زنگ تفریح است. از طرفى به کارخانجات و مؤسسات محل کارآموزى هم امتیازى داده نمى شود. البته چنین امتیازى در مورد رشته پزشکى وجود دارد. درنتیجه مؤسسه اى که کارآموز به آن مراجعه مى کند غالباً گواهى مى نویسد و به عبارتى خود را از دست دانشجو خلاص مى کند. از جانب استاد و سیستم هم نظارتى بر کار کارآموز نیست. بخش اساسى مشکل هم به این برمى گردد که در ساختار کشور ما برخلاف غرب مدرک اهمیت بیشترى نسبت به کارآیى دارد.
