ابتدایی ترین شرط برای کارآمد کردن واحدهای کارآموزی این است که دانشگاه ها و محیط هایی که به دلایلی کارآموزان را می پذیرند، آنها را جدی بگیرند. برخی از صاحبان صنایع یا مراکز خدماتی که کارآموزان را می پذیرند ادعا می کنند اشکال از ناحیه نظارت نداشتن اساتید دانشگاه ها بر کار کارآموزان است.
یک قطعه ساز می گوید:«صنایع از کارآموزان استقبال می کنند و حتی گاهی به استخدام کارآموزان تمایل پیدا می کنند. منتهی موضوع این است که عده ای از دانشجویان تنها برای رفع تکلیف و گرفتن نمره کارآموزی می کنند. چون دانشگاه آنها را مکلف کرده ساعاتی را صرف کارآموزی کنند. در حالی که اگر دانشگاه به طور مستمر کار آنها را پیگیری کند، دانشجو احساس مسئولیت می کند و مانند یک نیروی واقعی در کارخانه کار می کند و در آن پذیرفته می شود».
به این ترتیب برای این که دوره کارآموزی به نتیجه خاصی منتهی شود، لازم است دانشگاه ها و به طور خاص استادان بر کار کارآموزان نظارت داشته باشند و گزارشی که در نهایت از سوی دانشجو ارایه می شود براساس معیاری مورد ارزیابی دقیق و علمی قرار بگیرد. به عبارتی کارآموزی دوره ای تلقی شود که براساس آن دانشجویان وادار شوند در دوران تحصیل واقعاً در خارج از دانشگاه کار کنند. وگرنه افزایش و کاهش دوره کارآموزی بدون این که چارچوب جدی و مشخصی برای آن تعریف شود، به نتیجه لازم منتهی نمی شود و همه از جمله مراکز کار و خود دانشجویان تنها برای رفع تکلیف آن را انجام می دهند.
برخی از مراکزی که کارآموزان به آنها مراجعه می کنند مدعی هستند که بعضى از دانشجویان در قبال محل کاری که به آن مراجعه می کنند احساس تعهد نمى کنند. منضبط نیستند و حتى به تذکراتى مثل عدم استعمال سیگار توجه نمى کنند. درحالی که در کشورهاى پیشرفته نحوه سپرى کردن دوره کارآموزى دانشجویان در مراکز صنعتى براى آینده خود آنها بسیار مهم است و به عنوان مثال انبوه دانشجویان همراه درس در کارخانه ها کار مى کنند.
از طرفى واحدهاى صنعتى یا مراکز خدماتی بزرگ در شهرهاى مختلف پراکنده اند. در حالى که بسیارى از دانشجویان ترجیح مى دهند در محدوده شهر خودشان دوره کارآموزی را طی کنند و این نیز مشکلاتى را ایجاد مى کند. به این ترتیب وجود چارچوب محکم برای کارآموزی این مزیت دیگر را نیز دارد که عملاً کسانی که نمی توانند با چنین شرایطی کنار بیایند از انتخاب رشته هایی که مستلزم گذراندن دوره های کارآموزی جدی است صرف نظر می کنند و تنها به انگیزه گرفتن مدرک این رشته ها را انتخاب نمی کنند. این کار جا را در دانشگاه ها برای افراد علاقه مند بازتر می کند. چنان که دانشجویان پزشکی به هر حال می دانند که برای رسیدن به شغل دلخواه خود ناچارند شرایطی مانند کشیک های شبانه، رفتن به شهرها و دهات و غیره را بپذیرند و کسانی که امکان و شرایط لازم را ندارند، از همان ابتدا این رشته ها را انتخاب نمی کنند.
البته اینها به معنای این نیست که هیچ یک از دانشگاه ها دوره کارآموزی را جدی نمی گیرند. ولی باز هم اشکالات زیادی وجود دارد.
به عنوان مثال یک دانشجوی رشته عمران می گوید:«در دانشگاه ما گذراندن دوره کارآموزی جدی گرفته می شود و دانشجویان باید حتماً این دوره ها را گذرانده و نتیجه آن را گزارش دهند. ولی در طی این دوره از سوی استادان نظارت جدی بر کار کارآموزان وجود ندارد».
