ستارگان رشته اصلی ستارگان جوانند. نام این ستارگان از یک بخش دیاگرام  H-R می آید. ستارگان رشته اصلی، نوار مرکزی ستارگان روی دیاگرام هرتزپرانگ- راسل هستند. بیشتر ستارگان (حدود 90 درصد) در رشته اصلی هستند. انرژی این ستارگان از همجوشی هسته ای تأمین می شود، یعنی آنها هیدروژن را به هلیوم تبدیل می کنند. در رشته اصلی، ستاره طولانی ترین بخش زندگیش را به عنوان یک تولید کننده انرژی از همجوشی هیدروژن آغاز می کند. هر ستاره ای- با هر جرمی- که همه انرژیش را از همجوشی هیدروژن در هسته اش تأمین کند، ستاره ای در رشته اصلی است. مدت زمانی را که ستاره در این دوره می گذراند به جرمش بستگی دارد. یک ستاره بزرگ تر زودتر هیدروژن هسته اش را به مصرف می رساند و بنابراین دوره کوتاه تری در رشته اصلی باقی می ماند. یک ستاره با جرم متوسط مثل خورشید میلیاردها سال در دوره رشته اصلی باقی می ماند. هرکدام از ستارگان رشته اصلی که داغ تر هستند، درخشان تر هم هستند. خورشید که ستاره رشته اصلی است یک نمونه است.

ستاره های واقع در رشته اصلی کوتوله نامیده می شوند. ولی آنها با کوتوله سفید و کوتوله سیاه که در مراحل پایانی عمرشان هستند متفاوتند.

ستارگان کوتوله، ستارگان نسبتاً کوچکی هستند. این ستارگان می توانند بیش از 20 برابر بزرگ تر از خورشید باشند و تا 20000 برابر آن نیز روشنی داشته باشند. خورشید ما یک ستاره کوتوله است.

کوتوله زرد

کوتوله های زرد ستارگان کوچک رشته اصلی هستند. خورشید کوتوله زرد است.

کوتوله قرمز

کوتوله قرمز هم در رشته اصلی است و بسیار صاف، سرد و کوچک است و دمای سطحش زیر حدود 4000 کلوین است. کوتوله های قرمز معمول ترین نوع ستاره ها هستند. “پروکسیما سنتوری” یک کوتوله قرمز است.