ستارگان غول آسا و بسیار غول آسا ستارگان بزرگ، قدیمی هستند.
غول های قرمز
موقعی که در هسته یک ستاره با جرم متوسط همه هیدروژن بر اثر همجوشی به هلیوم تبدیل می شود، وضع ستاره به سرعت تغییر می کند. چون ستاره نمی تواند انرژی ناشی از همجوشی بیشتری تولید کند، جاذبه فوراً ماده را خرد و له می کند. در نتیجه فشار به سرعت هسته و منطقه اطراف آن را گرم می کند. دما به قدری زیاد می شود که همجوشی هسته ای در یک پوسته باریک در حول هسته شروع می شود. این همجوشی حتی انرژی بیشتری از همجوشی هیدروژن در هسته تولید می کند. انرژی اضافی به خلاف جهت لایه های خارجی تر ستاره کشیده می شود و بنابراین ستاره به میزان بی رویه ای گسترش پیدا می کند.
هنگامی که ستاره گسترش پیدا می کند، لایه های خارجی سردتر می شوند. بنابراین ستاره قرمزتر می شود و به خاطر این که منطقه سطح ستاره به میزان زیادی گسترش پیدا می کند، ستاره روشن تر هم می شود. ستاره حالا غول قرمز است.
یک غول قرمز ستاره ای نسبتاً قدیمی است که قطرش حدود 100 برابر بزرگ تر از آنی است که از اول بوده و سردتر شده است (دمای سطحش زیر 6500 کلوین است). این ستاره ها به شکل متناوب رنگشان نارنجی می شود. ابط الجوزا یا آلفای جبار (Betelgeuse) یک غول قرمز است. جرم آن صد برابر جرم خورشید است و حدود 14000 برابر روشن تر از خورشید است و حدود 600 سال نوری از زمین فاصله دارد.
غول های آبی
یک غول آبی ستاره ای آبی، خیلی داغ و بسیار بزرگ است. این ستاره یک ستاره رشته اصلی است که هلیوم می سوزاند.
بسیار غول آساها
یک بسیار غول آسا (supergiant) بزرگ ترین نوع ستاره ای است که تاکنون شناخته شده است. بعضی از آنها تقریباً به بزرگی منظومه شمسی ما هستند. ابط الجوزا و ریگال از بسیار غول آساها هستند. این ستارگان نادرند. موقعی که بسیار غول آساها می میرند، تبدیل به ابرنواختر و سیاهچاله می شوند.
