کوتوله سفید
در هسته کوتوله های سفید همجوشی پایان یافته است. ستاره شناسان در گذشته بر اساس مطالعاتی که با تلسکوپ های ابتدایی انجام می دادند، پوسته های کوتوله های سفید را سحابی های سیاره ای می نامیدند و امروزه هم ستاره شناسان همین نام را به آنها می دهند.
بعد از این که ابر سیاره ای کم کم از دید محو شد، هسته باقیمانده به عنوان ستاره کوتوله سفید شناخته می شود. این نوع ستاره بیشتر از کربن و اکسیژن تشکیل شده. دمای داخلی آن حدود 100000 کلوین است.
کوتوله سفید یک ستاره داغ، بسیار متراکم و کوچک است که بیشتر از کربن تشکیل شده. کوتوله های سفید، بقایای ستاره های غول آسای قرمز وقتی لایه های خارجی شان را از دست می دهند، هستند. کوتوله های سفید تقریباً به اندازه زمین هستند (اما به میزان وحشتناکی سنگین تر از آن)! آنها در نهایت گرمایشان را از دست می دهند و به یک کوتوله تاریک سرد تبدیل می شوند. خورشید ما روزی به یک کوتوله سفید تبدیل می شود و سپس یک کوتوله سیاه می شود.
کوتوله قهوه ای
کوتوله قهوه ای ستاره ای است که جرمش به اندازه ای کوچک است که همجوشی هسته ای نمی تواند در هسته اش رخ دهد (دما و فشار در هسته اش برای همجوشی ناکافی است). یک کوتوله قهوه ای خیلی درخشان و تابناک نیست. معمولاً جرمی معادل 28 10 تا 28 84×10 دارد.
کوتوله سیاه
چون یک ستاره کوتوله سفید هیچ سوختی ندارد تا همجوشی در آن انجام شود، بعد از میلیاردها سال به آهستگی سردتر و سردتر می شود و در نهایت به کوتوله سیاه تبدیل می شود. کوتوله سیاه به قدری ضعیف است که دیگر دیده نمی شود. یک کوتوله سیاه پایان چرخه زندگی ستاره ای با جرم متوسط است.
ابرنواختر
ابرنواختر یک ستاره در حال انفجار است که قبل از این که به تدریج از دید محو شود، می تواند میلیاردها بار روشن تر از خورشید شود. بالا ترین حد روشنی ستاره، انفجار آن است که ممکن است یک کهکشان کامل را تحت تأثیر قرار دهد. انفجار، ابر بزرگی از گرد و غبار و گاز را به داخل فضا پرتاب می کند. جرم مواد پرتاب شده ممکن است ده برابر جرم خورشید باشد.
ستاره شناسان دو نوع نواختر را تشخیص می دهند. نوع یک و نوع دو.
ستاره نوترونی
بعد از این که انفجار ابرنواختر نوع دو رخ می دهد، هسته باقی می ماند. اگر هسته کمتر از حدود سه تای جرم خورشید جرم داشته باشد، به یک ستاره نوترونی تبدیل می شود. این شیء تقریباً به طور کامل از نوترون تشکیل شده. ستاره نوترونی یک ستاره بسیار متراکم و خیلی کوچک است که بیشتر از نوترون های تنگ هم قرار گرفته تشکیل شده و جو باریک هیدروژنی دارد. قطر آن حدود 10-5 مایل یا 16-5 کیلومتر است و تراکم نسبیش 15 10 گرم بر سانتی متر مکعب است.
ستاره تپنده یا تپ اختر (pulsar)
یک ستاره تپنده، ستاره ای نوترونی است که با سرعت می چرخد و در ضربان هایش انرژی خارج می کند.
