والدین به طور قابل درکی نگران اند که تلاش هایشان در خانه می تواند به وسیله تأثیر عوامل خارجی مثل دوستان، خشونت روزانه در همسایگی شان، نمایش های تلویزیونی و فیلم ها یا فرهنگی که اشاعه پیدا می کند مثل محبوبیت قهرمان های خودخواه تحت الشعاع قرار بگیرد.
این چند کار به شما کمک کند با این تأثیرات مقابله کنید:
– به بچه کتاب هایی بدهید که رفتار دلسوزانه و مهربانانه را در او تقویت کند. به یاد داشته باشید اگرچه بچه ها مخصوصاً نوجوانان شخصیت های خیلی شسته ورفته را دوست ندارند ولی کتاب هایی درباره شخصیت های معمولی جست وجو می کنند که رفتارهای توأم با نگرانی و دلسوزی دارند.
– یک مطالعه در مؤسسه ملی سلامتی مغز نشان می دهد که بچه ها تمایل دارند رفتاری را که در تلویزیون می بینند تقلید کنند. به همین دلیل شما ممکن است بخواهید تا تماشای برنامه های خشونت بار را برای آنها محدود کنید و آنها را تشویق کنید تا نمایش هایی را تماشا کنند که ایده هایی درباره حس نوع دوستی و کمک به آنها بدهد.
– فیلم هایی را که بچه های شما می خواهند نگاه کنند پیدا کنید. آیا آنها به میزان زیادی خشن هستند؟ آیا فیلم جنایتکاران یا کسانی را نشان می دهد که سردسته پول زور بگیران هستند؟ آیا آنها اعمال خشونت نسبت به مردم یا حیوانات را مهم جلوه می دهند؟ ممکن است نتوانید از بچه هایتان مقابل همه چیز و همه عوامل مراقبت کنید. اما کمی بحث هم می تواند راهگشا باشد. از آنها بپرسید که درباره آنچه که می بینند چه فکر می کنند و چه احساس نزدیکی ای با هنرپیشه ها ممکن است داشته باشند.
– به بچه هایتان درباره نوع دوستان و ایثارگران مشهور آموزش دهید. موزه های محلی ممکن است راه لذت بخش و ارزانی برای این کار باشد. همین طور برنامه های بخصوصی در تلویزیون و نیزکتاب ها می توانند سودمند باشند. با آنها صحبت کنید وببینید چه آرزو می کنند وچرا.
– کار دیگری که می توانید انجام بدهید این است که سعی کنید راه های سازماندهی شده ای برای بچه هایتان پیدا کنید تا سرگرم شوند. به آنها اجازه بدهید درباره مکان ها و گروه هایی که می توانند در آنها داوطلب کمک شوند بدانند و آنها را تشویق کنید که به آنها ملحق شوند. بسیاری از تشکیلات داوطلبی برنامه های مخصوصی برای جوانان و حتی بچه ها دارند.
بعضی از والدینی که بچه هایشان با واقعیات زندگی روزمره مواجه می شوند ممکن است سرگردان باشند که آیا این ایده خوبی ست که به آنها اجازه بدهند رنج ها و ناراحتی ها را ببینند. والدین دیگر ممکن است نگران باشند که بچه ها طرف سخت تر زندگی برایشان آشکار شود و آنچه که دیده اند موجب وارد آمدن ضربه روحی به آنها شود.
اینها نگرانی های قابل درکی هستند و مطابق نظر بعضی از کارشناسان، مواردی وجود دارد که بچه ها بیش از حد به درد و رنج دیگران حساس شده اند. این موضوع به ویژه در مورد بچه هایی که هنوز از نظر احساسی شکننده هستند، مصداق بیشتری دارد. به هر حال سلامتی کسی که دلسوزی می کند هم مهم است. اگر یک بچه نیازهای دیگران را به خودش ترجیح می دهد ممکن است علامت این باشد که شاید خیلی زیادی از خودش مایه گذاشته است.
آنچه که نهایت آرزوست این است که بچه طوری رشد کند که نسبت به دیگران مراقب و دلسوز باشد. کارشناسان می گویند که موقعی که بچه ها احساس می کنند یک پایگاه امن در خانه دارند، بیشتر احتمال دارد تا داوطلب کمک شوند و به دیگران توجه کنند. این موقعی ست که آنها احساس می کنند که از عشق و توجه لبریز شده اند و دیگر خیلی زیادی روی خودشان و احتیاجات شان متمرکز شده اند.
مؤسسه روانشناسی آمریکا