همانند خورشید، ستاره های با اندازه متوسط زردند. چراکه دمای متوسطی دارند. دمای بالاتر آنها نسبت به کوتوله های قرمز موجب شده که سوختشان را سریع تر بسوزانند. این حرف به این معنی است که آنها مدتی طولانی زندگی نمی کنند. تنها حدود ده میلیارد سال یا همین حدود زندگی می کنند. این ستاره های با اندازه متوسط، نزدیک به زمان پایان زندگیشان متورم و خیلی بزرگ می شوند. موقعی که این اتفاق برای خورشید رخ می دهد چنان رشد می کند که حتی زمین را هم در خود فرو می برد و غرق می کند. در نهایت ستاره ها دوباره در خود جمع می شوند و پشت میزان زیادی گاز رها می شوند. این گاز یک ابر زیبا به نام سحابی سیاره ای را حول ستاره به وجود می آورد.
چه موقع خورشید گسترش می یابد و به یک غول عظیم الجثه تبدیل می شود و سپس در پس یک سحابی سیاره ای رها می شود؟
نگران نباشید. خورشید تنها حدود پنج میلیارد سال دارد و پیش از این که گسترش یابد و در پس یک سحابی سیاره ای پنهان شود پنج میلیارد سال دیگر وقت دارد.
خورشید چنان داغ است که وقتی می میرد، مدتی مدید طول می کشد تا خنک شود. خورشید حدود پنج میلیارد سال دیگر می میرد. اما تا میلیاردها سال پس از آن هم مشتعل و سوزان است. هنگامی که خورشید سرد می شود، آن چه به آن تبدیل می شود ستاره کوتوله سفید نامیده می شود. درنهایت پس از میلیاردها و شاید تریلیون ها سال، سوختنش متوقف می شود. در آن نقطه آن چه که باقی می ماند ستاره کوتوله سیاه نامیده می شود. در حال حاضر هیچ ستاره کوتوله سیاهی در جهان وجود ندارد.