به خاطر این که ستارگان آبی بزرگ و متراکمند، سوختشان را به سرعت می سوزانند که به آنها دمای خیلی بالایی می دهد. این ستارگان اغلب سوختشان را در تنها ده هزار تا 100 هزار سال تمام می کنند. یک غول آبی خیلی روشن است. مثل یک خانه روشن که از فاصله دور دیده می شوند. به این ترتیب غول های آبی تا فاصله بزرگی می درخشند. حتی اگر ستارگان غول آبی نادر باشند، اما تعداد زیادی از ستارگانی را تشکیل می دهند که ما در شب می بینیم. ستارگان غول آبی مرگ غیرعادی ای دارند. آنها در پایان زندگیشان درست مثل ستارگان با اندازه خورشید رشد می کنند و بزرگ می شوند. اما به جای جمع شدن و تشکیل سحابی سیاره ای در آن چه که نواختر نامیده می شوند منفجر می شوند. انفجارهای نواختری می تواند روشنایی ای به اندازه یک کهکشان کامل داشته باشد و از مسافت خیلی دور دیده می شود.
به خاطر این که ستارگان غول آبی تنها برای مدت کوتاهی زندگی می کنند، دانشمندان از آنها برای پیدا کردن مکان هایی در فضای خارجی تر، جایی که ستارگان جدید تشکیل می شوند استفاده می کنند.
