بار دیگر سرنوشت ستارگان با اندازه خورشید را به یاد آورید. گفتیم که این ستارگان در پایان زندگیشان گسترش می یابند و فضای خیلی بیشتری را نسبت به قبل اشغال می کنند.
هنگامی که یک ستاره با اندازه خورشید پیر می شود، سوختش رو به اتمام می رود. موقعی که سرعت سوختن هیدروژن در هسته ستاره کند می شود، هسته فشرده تر می شود. این معنیش این است که همه مواد در میان ستاره واقعاً به همدیگر نزدیک می شوند. موقعی که ستاره به قدر کافی داغ می شود، شروع به سوزاندن سوخت جدیدی به نام هلیوم می کند.
هلیوم خیلی داغ تر از هیدروژن می سوزد. گرمای اضافی خیلی بیشتر از حالت عادی، ستاره را به سمت خارج هل می دهد و ستاره را خیلی بزرگ تر می کند. یک بالن هوای داغ را تصور کنید. هنگامی که هوا داغ تر می شود، بالن را بیشتر و بیشتر به خارج متورم می کند. موقعی که خورشید خود ما شروع به گسترش یافتن می کند تا به یک غول عظیم تبدیل شود، عطارد، زمین، مریخ و ناهید را در خود فرو می برد.
بسیاری از ستارگانی که شما در شب می بینید ستارگان غول آسایی هستند. چراکه مانند نور یک خانه روشن نور دارند. ستاره های غول آسا خیلی روشننند. موقعی که خورشید یک ستاره غول آسا می شود از خیلی دورتر از حالا دیده می شود.
یک ستاره بسیار غول آسا، دقیقاً مانند ستاره غول آسا است. با این تفاوت که بزرگ تر از آن است. به خاطر آورید که هنگامی که یک ستاره پیرتر می شود سوخت هیدروژنش شروع به تمام شدن می کند.
درست مثل ستاره های با اندازه خورشید، ستاره های غول آبی شروع به سوزاندن هلیومشان می کنند. هنگامی که آنها این کار را انجام می دهند بسیار داغ تر می شوند. این گرمای اضافی موجب می شود یک ستاره غول آبی بیشتر گسترش پیدا کند. به خاطر آورید که چگونه بالن های هوای داغ، هنگامی که هوای درونشان داغ تر می شود گسترش پیدا می کنند.
تنها تفاوت بین ستارگان غول آسا و بسیار غول آسا اندازه شان است. ستاره های بسیار غول آسا خیلی بزرگ تر از ستاره های غول آسا هستند. اگر یک ستاره سوپر غول آسا جایگزین خورشید می شد، تقریباً تا اورانوس را فرامی گرفت.
ستارگان غول آسای آبی و سوپر غول آسا، اغلب به سیاهچاله تبدیل می شوند. یک سیاهچاله، شیء خیلی فشرده ای است. هنگامی که ستاره می میرد طی یک انفجار عظیم به نام نواختر منفجر می شود. نواختر بیشتر ستاره را می سوزاند و تمام می کند. در نتیجه دیگر هیچ ماده ای باقی نمی ماند تا در میان ستاره بیفتد و در نتیجه فشرده تر و فشرده تر می شود و کوچک و کوچک تر. درصورتی که بعد از این انفجار همچنان برای ستاره ماده ای مانده باشد و این میزان ماده کافی باشد، به قدر کافی سنگین می شود، کوبیده می شود و به چیزی به اندازه یک اتم و یا حتی کوچک تر از آن تبدیل می شود.
