مبارزه با بی تحرکی از کودکی
هرچه کودکان در سنین پایین تر ورزش را شروع کنند، هم به آن عادت می کنند و هم نسل سالم تری پرورش می یابد. در کشورهای پیشرفته که رفتن کودکان به کودکستان اجباری است کودکان از همان ابتدا تحرک را می آموزند. در کشورهای پیشرفته بچه ها از سن سه سالگی به کودکستان می روند. در کودکستان ها مربیان تا حد امکان شرایطی را به وجود می آورند و بازی هایی به آنها می دهند تا بچه ها انرژی شان تخلیه شود. در شهرهای کوچک، مدارس عموماً کنار ورزشگاه ها قرار دارند و در وسط روز به بچه ها اختصاص داده می شوند. در کشور ما ورزش کودکان غالباً مختص تابستان ها است. در حالی که دراین کشورها بچه ها هر روز یا یک روز در میان به محض تعطیل شدن مدرسه به باشگاه های مختلف ورزشی فرستاده می شوند و به طور جدی ورزش می کنند. در کشور فرانسه دولت بودجه ای برای ورزش کودکان و نوجوانان اختصاص داده و این بودجه را به صورت یارانه دراختیار خانواده ها قرار می دهد و به طور دقیق نظارت می کند که این بودجه برای ورزش مصرف شده باشد.
در کشورهای دیگر والدین نیز به اندازه ما نسبت به صدمه خوردن و حتی شکستن دست و پای بچه هایشان هنگام بازی و ورزش حساس نیستند. در مدارس کشورهای پیشرفته، هرکسی که از خود استعداد ویژه ای نشان می دهد به مدارس ورزش معرفی می شود تا استعدادش پرورش داده شود یا این امکان را پیدا می کند که نسبت به بقیه دانش آموزان ساعت های بیشتری را به ورزش و تمرین بپردازد.
نکته جالب این است که در مدارس این کشورها بچه هایی که در زمینه ورزش بهترند، محبوبیت بیشتر و موقعیت ویژه ای بین همسالانشان پیدا می کنند که بهتر از موقعیت و محبوبیت شاگردان درسخوان است. درحالی که در کشور ما والدین از بچه ها می خواهند تنها به فکر درس باشند و آنها را بویژه در طول سال تحصیلی از ورزش منع می کنند.
طبیعی است وقتی کسی ورزش را از کودکی شروع می کند، در بزرگسالی هم آن را ادامه می دهد و درنتیجه جاافتادن فرهنگ ورزش، ارایه خدمات ورزشی برای کسانی که در این حرفه فعالیت می کنند هم صرفه اقتصادی پیدا می کند.
به این ترتیب ورزش در این کشورها یک صنعت بزرگ است که در آن عده زیادی فعالیت می کنند و برای ارایه خدمات ورزشی هرروز فکر جدیدی ارایه می دهند.
ضمن این که چون مردم در این کشورها ورزش می کنند، انرژی بیشتری هم برای کارکردن دارند و بهره وریشان بالاست. نکته دیگر این است که آنها هدف از ورزش را آوردن مدال نمی دانند.
این کشورها مانند شوروی سابق نیستند که افراد بااستعداد را گلچین کنند و فقط آنها را برای آوردن مدال پرورش دهند، بلکه بنا را بر این می گذارند که امکانات ورزشی را عادلانه بین همه توزیع کنند و در این میان هرکس که می تواند، استعدادش را هم بروز می دهد.