تجارت الکترونیک بستر حقوقی خاصی می خواهد. اگر مردم احساس کنند که فضای تجارت الکترونیک فضای کلاهبرداری است و در صورت زیان دیدن، کسی این ضرر را جبران نمی کند به این نوع تجارت روی نمی آورند. فعالیت هایی که در حوزه تجارت الکترونیک انجام می شود، در دنیای مجازی و دیجیتال انجام می شود و به عنوان مثال مذاکرات از طریق ایمیل صورت می گیرد. در فضای تجارت سنتی اعتماد شخصی اهمیت زیادی دارد و اگر خریدار و فروشنده همدیگر را بشناسند فوری به هم اعتماد می کنند و معامله ای را انجام می دهند. در حالی که در تجارت الکترونیک چنین امکانی فراهم نیست و اعتماد فردی جایگاهی ندارد. وقتی افراد در دو سوی معامله یکدیگر را نمی شناسند و نمی دانند که به طور کلی در شرایط پیش آمدن مشکل و زیان چه در طرف خریدار و چه در طرف فروشنده قانون چگونه از آنها حمایت می کند، به تجارت الکترونیک اعتماد نمی کنند. به عبارتی بستر قانونی مناسبی برای اثبات مالکیت یا احقاق حق نیاز است. در نتیجه باید قوانینی وجود داشته باشد که فضای امنی به این نوع تجارت بدهد و فضا را مقابل کلاهبرداری ببندد و نیز سیستم های بیمه ای به قدری قوی باشد که اگر فردی توانست خرابکاری یا سوء استفاده کند، ضرر افراد جبران شود.
به عبارتی سازوکارهایی ایجاد شود که تنها شرکت هایی وارد تجارت الکترونیک شوند که مورد تأیید دولت باشند. وگرنه حس بی اعتمادی مردم به این نوع تجارت از میان نمی رود. تاکنون کارهایی در زمینه های قانونی انجام شده ولی هنوز وضع به گونه ای نیست که افراد با اعتماد وارد معاملات شوند.
