شاتل فضایی “دیسکاوری” تلسکوپ هابل را در سال 1990 به مدار برد. مهندسان پس از به کار انداختن تلسکوپ فهمیدند که یک نقص در آینه جمع کننده نور تلسکوپ وجود دارد. این نقص تصاویر را با وضوح کمتری نسبت به آن چه که واقعاً بودند نشان می داد. آنها یک دستگاه نوری طراحی کردند تا نور بازتاب شده را به وسیله آینه در مسیری که انحراف را ایجاد می کند، خم کند. فضانوردان در سال 1993 از طریق فضاپیمای “اندیور” دستگاه را روی تلسکوپ کار گذاشتند و مطابق نقشه پیش رفتند.
تلسکوپ فضایی هابل می تواند از کهکشان های دور عکسبرداری کند
همچنین در طول مأموریت سال 1993، فضانوردان ابزار جدیدی را روی تلسکوپ کار گذاشتند. فضانوردان به عنوان بخشی از یک برنامه مستمر برای بهتر کردن و بالا بردن سطح کار تلسکوپ، اجزای بیشتری را در سال های 1997، 1999 و 2002 در تلسکوپ کار گذاشتند.
مدیران ناسا در سال 2004 مأموریت سرویس دهی نهایی به تلسکوپ را که از قبل برای این سال تدارک دیده شده بود، لغو کردند. آنها این تصمیم را به خاطر نگرانی از وضع سلامتی فضانوردان بعد از حادثه از دست رفتن شاتل فضایی کلمبیا در سال 2003 و کشته شدن فضانوردان شاتل گرفتند. دانشمندان، سیاست مداران و ستاره شناسان به این تصمیم اعتراض کردند. چون که آن را پایانی زودهنگام برای مشاهدات تلسکوپ تلقی می کردند. ناسا موافقت کرد مطالعه با فرستادن یک ماشین روبوتیک که تعمیرات لازم را روی تلسکوپ انجام دهد ادامه یابد.