نواحی (zones)، کمربندها و نقطه قرمز بزرگ که توفان بزرگی است، از اشکال روی مشتری هستند. این اشکال خیلی بیشتر از سیستم های در حال چرخش مشابه شان بر روی زمین ثبات دارند. از سده 1600 از زمانی که ستاره شناسان شروع به استفاده از تلسکوپ کردند تا این اشکال را مشاهده کنند، اندازه و روشنایی شکل های روی مشتری تغییر کرده اما همان الگوها را حفظ کرده است.

گوشته

جریانات الکتریکی ای که حوزه مغناطیسی قوی مشتری تولید می کند را ممکن است بتوان به هیدروژن فشرده موجود در گوشته نسبت داد. گوشته خارجی از هیدروژن مایع تشکیل شده است. گوشته داخلی از جنس هیدروژن فلز مایع است. در گوشته لایه های هیدروژن به طور غیر معمولی به هم فشرده شده اند. چنین چیزی هرگز در زمین به وجود نیامده است. فشار به قدری در این منطقه زیاد است که مولکول های هیدروژن داخل گوشته، گرما و الکتریسیته را خیلی خوب به جریان می اندازند. در داخل مشتری، الکترون های مولکول های هیدروژن آزادانه از مولکولی به مولکولی حرکت می کنند (مثل الکترون های یک فلز). همین اجازه وجود جریان الکتریکی و گرمایی را می دهد.

هسته

هسته مشتری ممکن است تقریباً همان ترکیب شیمیایی زمین را داشته باشد. یعنی مشتری هم هسته سنگی فلزی ای دارد که خیلی بزرگ تر از هسته زمین است و از نظر جرم 20 یا 30 برابر سنگین تر از هسته زمین است. همچنین دمای هسته مشتری 20000 درجه سانتی گراد است که سه برابر داغ تر از دمای هسته زمین است.

با حرارتی که هسته مشتری دارد این سؤال پیش می آید که آیا انرژی مشتری می تواند از شکستن هسته اتم به وجود آید؟ جواب نه است. چون که اولاً دمای هسته مشتری به اندازه کافی زیاد نیست. دما باید به سه میلیون درجه سانتی گراد برسد تا هسته هیدروژن بشکند. همچنین جرمی بسیار بیشتر از جرم مشتری نیاز است تا شکستن هسته اتفاق بیفتد.