تصور بیشتر مردم از زمین، یک توپ است که قطب شمال در نوک و قطب جنوب در کف آن قرار دارد. زمین و سایر سیارات، ماه های بزرگ و ستارگان و در حقیقت بیشتر اشیایی که در فضا هستند و قطر آنها بزرگ تر از حدود 200 مایل یا 320 کیلومتر است، به خاطر نیروی جاذبه کنار هم هستند. جاذبه، مواد را به طرف مرکز اجسام می کشد. ماه های کوچک مثل دو تا ماه های مریخ چنان جاذبه کمی دارند که گرد نشده اند و ناصاف باقی مانده اند.
خانه ما زمین، آب های شیرین، اقیانوس ها و قاره هایی دارد که بالای سطح دریا قرار دارند
برای بدن های ما پایین، مسیری است که جاذبه ما را به طرف خود می کشد. آدم ها در هر جایی از سطح زمین که باشند احساس می کنند که به طرف مرکز زمین کشیده می شوند (چه در ایران باشند و چه در آفریقا). بالا از نظر مردم رو به آسمان است. جاذبه در سیارات و ماه های دیگر هم همین گونه عمل می کند.
زمین از فضا. زمین یک توپ آبی است که با ابرهای سفید پوشیده شده. (عکس از ناسا)
زمین کاملاً گرد نیست. چرخش زمین باعث می شود که میانه اش که همان استوا است برآمده باشد. قطر زمین از قطب شمال تا قطب جنوب 789983 مایل یا 1271354 کیلومتر است. اما از میان استوا 792641 مایل یا 1275632 کیلومتر است. این تفاوت 26.58 مایل یا 42.78 کیلومتر است. این مقدار فقط 1 به 298 قطر زمین است. این تفاوت به قدری اندک است که به سادگی نمی توان آن را از فضا تشخیص داد. بنابراین سیاره گرد به نظر می رسد.
همچنین برآمدگی استوا باعث شده که محیط زمین در اطراف منطقه استوا بزرگ تر از قطب ها باشد. محیط اطراف استوا 40075.16 کیلومتر است در حالی که محیط پیرامون قطب ها فقط 40008.00 کیلومتر است. محیط در جنوب استوا بزرگ ترین محیط زمین است. چنانکه زمین شکل گلابی شکل ملایمی دارد. زمین همچنین کوه ها و دره هایی دارد. اما این اشکال در مقایسه با اندازه زمین به قدری کوچکند که از فضا زمین صاف به نظر می آید.