باتری ها: باتری هایی مثل آنچه که روی اسپوتنیک بود بعد از مدتی از کار می افتند. باتری های قابل شارژ، برای موقعی که فضاپیما از میان سایه یک سیاره عبور می کند یا هنگام عملیات موقعی که قاب های صفحات خورشیدی به سمت خورشید نیستند، به عنوان پشتیبان سلول های خورشیدی مورد استفاده قرار می گیرد.
سلول های خورشیدی: مثل ماشین حساب است. این سلول ها برای بیشتر ماهواره ها و سفینه ها انتخاب می شوند. چون که فضا واقعاً پرنور است و آنها برای همیشه دوام می آورند. سلول های خورشیدی شبیه به بال های بزرگی روی ماهواره هستند و می توانند چند هزار وات نیرو بدهند. اینها برای سفینه های فضایی که به اعماق فضا می روند چندان مناسب نیستند. مثلاً برای استفاده در سفینه هایی که به مشتری می روند و خیلی از خورشید دور می شوند اصلاً خوب نیستند.
سلول های سوختی: این سلول ها هیدروژن و اکسیژن می سوزانند تا الکتریسیته تولید کنند. برای سفینه هایی مثل آپولو که انسان در آنها است یا شاتل که باید اکسیژن ذخیره شده را به همه جا حمل کند مناسب است. اما برای سفینه هایی که حامل بشر نیستند مناسب نیستند. چون مثل باتری ها بعد از مدتی از کار می افتند.
ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTGS): برای سفینه هایی که در اعماق زیاد فضا می روند و بشر در آنها نیست به کار می روند (یعنی از خورشید دور می شوند). آنها برای فعالیت و کار و بهره برداری به خورشید احتیاج ندارند و سوخت هسته ای هم تا مدت های بسیار بسیار طولانی دوام می آورد.
تصویر روبه رو سفینه پیونیر مشتری است. ژنراتور ترموالکتریک رادیو ایزوتوپ در انتهای بازوان تیرک است و بشقاب بزرگ آنتن برای پخش علایم از مشتری است. فاصله از زمین 500 میلیون کیلومتر است.