برای فضاپیمایی که بشر را حمل می کند مثل جمینی (Gemini) (عکس اول)، آپولو (عکس دوم) و شاتل فضایی، سیستم های اضافی روی فضاپیما کار گذاشته می شوند تا ستاره شناسان را زنده و سالم به خانه شان برگردانند!
زنده نگه داشتن
به انجام چه کارهایی نیاز است تا فضانوردان زنده نگه داشته شوند؟ این وظیفه به خصوص برای طراحی ایستگاه فضایی مهم است.
-فضانوردان باید تنفس کنند: کنترل جو شامل تأمین اکسیژن و خارج کردن دی اکسید کربن هر دو به یک نسبت مهم است. همچنین فشار باید حفظ شود: اگر دریچه باز شود، بهتر است همه لباس مناسب بپوشند. یا نیاز است که آنجا جلوی هوا سد شود.
-کنترل دما و رطوبت: بشر در دماهایی که الکترون ها و ماشین ها فعالیت می کنند، زنده نمی ماند. اگر فضانوردان در فضاپیما باشند دما باید خیلی سفت و سخت تر کنترل شود. شاتل و ایستگاه فضایی، آب سرد کن و رادیاتورهایی برای کنترل دما دارند.
-غذا و آب: غذا معمولاً همراه برده می شود، تأمین آب به وسیله سلول های سوختی انجام می شود، آنها فرایند واکنش اکسیژن و هیدروژن و تولید آب را انجام می دهند. در یک مأموریت گسترده مثل اعزام به مریخ، نیاز است که آب در چرخه باشد و غذا در طول راه درگلخانه رشد کند.
-مدیریت فضولات: یک شغل کثیف است ولی همه باید آن را انجام دهند. نابودی یا در چرخه قرار دادن فضولات خاک، مایعات و مواد زاید گازی ضروری است.
-حفاظت در مقابل انرژی تابشی: بدون جو فضانوردان در معرض کیهان و انرژی های تابشی خورشید به ویژه فوران های خورشید قرار می گیرند. بعضی از محافظت ها نیاز است تا این تأثیرات را کاهش دهد.
ورود مجدد به جو زمین و بهبود فضاپیما
شامل دو بخش است:
-حفاظت مقابل گرما: تا فضانوردان و ماشین را مقابل گرمای مفرط ناشی از ورود مجدد به جو زمین حفظ کند.
-سیستم بهبودی (recovery):چتر نجات، مثل مدل موشک، یا در مورد شاتل استفاده از فشار هوا که اجازه فرود ملایم را می دهد.
