ستاره دنباله دار هالی، یک ستاره دنباله دار بسیار درخشان است. ستاره دنباله دار جسمی یخی است که در یک مسیر بیضی شکل به دور خورشید حرکت می کند. ستاره دنباله دار هالی نامش را از ستاره شناسی به نام ادموند هالی ستاره شناس انگلیسی گرفته.
هالی را حدود هر 76 سال یک بارمی توان از زمین دید. این زمان موقعی است که هالی از همیشه به خورشید نزدیک تر است.
سفینه فضایی گیوتو Giotto در 14 مارس 1986 از نزدیک ستاره دنباله دار هالی عبور کرد.
ستاره های دنباله دار همیشه در یک فاصله ایمن از خورشید حرکت می کنند. ستاره دنباله دار هالی هم از 89 میلیون کیلومتر به خورشید نزدیک تر نمی شود. در این فاصله، هالی بیشتر به خورشید نزدیک است تا به زمین. ستاره شناسان چینی اولین کسانی بودند که ستاره دنباله دار هالی را دربیش از 2000 سال قبل دیدند.
نه فوریه 1986 آخرین باری بود که ستاره دنباله دار هالی از زمین دیده شد. دانشمندان با مطالعه هالی که در این سال به زمین نزدیک تر بود مطالب زیادی درباره ستاره های دنباله دار آموختند. پنج فضاپیما و چندین سفینه، اطلاعاتی درباره ظاهر و ترکیب شیمیایی هالی جمع کردند. به این ترتیب مشخص شد که هسته این ستاره دنباله دار شکل سیب زمینی دارد و حدود نه مایل یا 15 کیلومتر درازا دارد. همچنین هسته آن از مقادیر مساوی یخ و گرد و غبار تشکیل شده. حدود 80 درصد یخ هسته از آب درست شده و مونوکسید کربن منجمد شده 15 درصد دیگر را تشکیل می دهد. بقیه مواد هسته شامل دی اکسید کربن منجمد شده، متان و آمونیاک است. دانشمندان معتقدند که ستاره های دنباله دار دیگر از نظر شیمیایی شبیه به ستاره دنباله دار هالی هستند.
دانشمندان انتظار نداشتند که ببینند هسته ستاره دنباله دار هالی این قدر تیره باشد. آنها حالا فکر می کنند که سطح این ستاره دنباله دار و شاید اکثر ستارگان دنباله دار دیگر با پوسته تیره ای از گرد وغبار و سنگ پوشیده شده که بیشتر یخ را می پوشاند. این ستاره های دنباله دار فقط موقعی واقعاً شکل یک ستاره دنباله دار را پیدا می کند که سوراخ های داخل این پوسته به طرف خورشید می گردد و یخ داخلی را در معرض گرمای نور خورشید قرار می دهد.
دانشمندان باور دارند که ما ستاره دنباله دار هالی را در سال 2061 دوباره خواهیم دید.
