تعدادی از آشناترین سنگ های رسوبی مواد دانه ریزی دارند که در میان رسوبات آنها قرار گرفته اند. رسوبات بیشتر حاوی کانی های سطح زمین –کوارتز و رس– هستند که در نتیجه تجزیه فیزیکی و تغییر شیمیایی سنگ ها ایجاد شده اند. این کانی ها به وسیله آب یا باد حمل می شوند و در مکان های مختلف به جا گذاشته می شوند. همچنین رسوبات ممکن است نه فقط حاوی دانه های کانی خالص بلکه حاوی قطعه سنگ ها، صدف ها و اشیای دیگر هم باشند. زمین شناسان کلمه تخریبی (clasts) را برای همه انواع ذرات گفته شده به کار می برند و سنگ های ساخته شده از مواد تخریبی هم سنگ های رسوبی تخریبی نامیده می شوند.
اما رسوبات تخریبی جهان به کجا می روند؟ رودخانه ها، ماسه و گل و لای را در دریاها، به جا می گذارند. ماسه از کوارتز و گل رس از کانی های رسی ساخته شده است. همان طور که این رسوبات به طور پیوسته در طول دوره های زمین شناسی دفن می شوند، با هم تحت فشار و حرارت کم -نه خیلی بیشتر از 100 درجه سانتی گراد- قرار می گیرند و به هم می پیوندند و توده می شوند. سپس رسوبات به هم می چسبند و سنگ می شوند. ماسه، سنگ ماسه می شود و خاک رس، شیل می شود. اگر گراول یا سنگریزه ها بخشی از رسوبات را تشکیل دهند، سنگی که تشکیل می شود کنگلومرا است. اگر سنگ تجزیه شود و دوباره به هم بچسبد برشbreccia) ) نامیده می شود.
شایان ذکر است که برخی از سنگ ها از گروه مواد آتشفشانی تشکیل می شوند ولی در واقع رسوبی هستند. توف، خاکستری است که در فوران های آتشفشانی از هوا افتاده و محکم شده و به همان اندازه که سنگ رس دریایی رسوبی است، توف هم رسوبی است.
