تاکنون ده شیء آسمانی هریک با حجمی معادل حجم مشتری را شناسایی شده اند که هیچ ستاره میزبانی برایشان مکان یابی نشده است. بعضی از اشیای تازه پیدا شده ممکن است در مداری به دور ستاره ای بگردند. منتها فاصله شان از این ستاره به قدری زیاد است که ستاره میزبان تشخیص داده نشده است. اما حدس زده می شود که اگر از این قبیل سیارات صرف نظر کنیم باز هم تعداد زیادی از این اجرام هستند که درواقع آزادانه در آسمان شناورند.
دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که تعداد این اجرام خیلی بیشتر از آن است که به عنوان ستارگان سبک وزن یا کوتوله های قهوه ای شناخته شوند.
اشیای تازه پیدا شده ممکن است پیش از این که از زادگاهشان دور بیفتند و نیروی جاذبه ستاره شان را از دست بدهند در سیستم های سیاره ای نسبتاً معمولی ای به سر برده باشند. به عبارتی شکل گیری ستارگان باعث شده سیاراتی از ستاره میزبانشان دفع شوند.
تشکیل ستارگان در مجاورت سیستم های سیاره ای، این سیستم ها را آشفته می کند و موجب دفع سیاراتی می شود.
اشیای آزاد شناوری که حجمی معادل سیارات دارند پیش از این هم یافت شده بودند. این اشیا در مناطق تشکیل ستارگان در کهکشان راه شیری کشف شده بودند. همین موضوع ذهن ستاره شناسان را به سمت کوتوله های قهوه ای سبک وزن منحرف کرد. کوتوله های قهوه ای به طور خودبخودی تشکیل می شوند نه مانند سیارات در حال گردش حول یک میزبان بزرگ تر. اما به نظر می رسد که اشیای تازه پیدا شده واقعاً حجمی معادل حجم سیاره دارند و خودشان را به مناطقی محدود نمی کنند که ستارگان و ستارگان شکست خورده و ناکارا مثل کوتوله های قهوه ای در آنها متولد شده اند.
برای این سیارات نام «سیارات آزاد شناور» پیشنهاد شده است.
کشف این اجرام شناور آزاد به حدی تعجب برانگیز است که موجب شده محققان بااحتیاط با آن برخورد کنند. برخی می گویند درصورتی که این یافته از سوی گروه های دیگر تحقیقاتی و آمارها تأیید شود ارزش دارد تا مأموریت های فضایی برای شناسایی آنها ترتیب داده شود.
منبع: http://www.scientificamerican.com/article/free-floating-planets-microlensing/