وجود نپتون در سال 1846 و بعد از محاسباتی که آشفتگی در مدار اورانوس را نشان می داد، تشخیص داده شد. تا این زمان ستاره شناسان فکر می کردند اورانوس دورترین سیاره منظومه شمسی از خورشید است تا این که متوجه شدند اورانوس همیشه در مکانی که انتظار می رود نیست. بنابراین فکر کردند که نیروی جاذبه یک سیاره ناشناخته اورانوس را تحت تأثیر قرار می دهد.
این محاسبات به وسیله جی.سی.آدامز J.C.Adams و لی وریر Le Verrier انجام شد. در سال 1843 "جان سی آدامز" ریاضیدان و ستاره شناس جوان انگلیسی شروع به کار کرد تا مکان این سیاره ناشناخته را پیدا کند. آدامز پیش بینی کرد که این سیاره باید نسبت به اورانوس حدود یک میلیارد مایل (1.6 میلیارد کیلومتر) دورتر از خورشید باشد. او کارش را در سال 1845 کامل کرد و محاسباتش را برای یک ستاره شناس انگلیسی فرستاد. اما این ستاره شناس سیاره را با تلسکوپ جست و جو نکرد. چون ظاهراً به محاسبات آدامز اطمینان نداشت. در همان موقع "اوبین جی جی لوریر" ریاضیدان جوان فرانسوی که آدامز را نمی شناخت، شروع به کار بر روی همین پروژه کرد. در اواسط سال 1846 لوریر هم موقعیت نپتون را پیش بینی کرد. او این پیش بینی ها را که مشابه آدامز بود برای رصدخانه ای در آلمان فرستاد. "یوهان جی جیل" مدیر رصدخانه، ستارگان را در مکان هایی که پیش بینی می شد وجود دارند پیدا می کرد. جیل و دستیارش نپتون را نزدیک موقعیتی که لوریر پیش بینی می کرد پیدا کردند. این سیاره به نام ایزد دریای رومی نپتون نامگذاری شد.
نپتون در سال 1989 به وسیله فضاپیمای وویجر2 مورد بازدید قرار گرفت. قبل از بازدید واقعاً اطلاعاتی درباره نپتون وجود نداشت. وویجر2 اولین تصاویر نمای نزدیک از نپتون و بیشتر ماه های نپتون را تهیه کرد. فضاپیما همچنین حلقه های نپتون و شش ماه سیاره را کشف کرد.
تصویر بزرگی از نپتون برای رنگ کردن.
مقالات مرتبط:
