"مادران چینی" ثابت کرده اند که در پرورش فرزندان سخت کوش و باهوش خیلی موفقند. دلیلش هم این است که برای آموزش و پرورش کودکانشان اعتماد به نفس بسیار زیادی دارند و فداکاری های زیادی هم انجام می دهند. با این حال، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد اگر در مقام مقایسه برآییم روش های آنها بیش از آن که مفید باشند آسیب های طولانی مدت در بچه ها به جا می گذارد. استبداد، طرز فکری کمال گرا است و بسیاری از پدر و مادرها را به این سمت می راند که ارزش خود انگیختگی در کودکان را دست کم بگیرند.
این در حالی است که چو می گوید "مادران چینی" والدینی نیستند که موفقیت در بچه هایشان را به پای ارزش اعتماد به نفس بگذارند و باور دارند که مسئولیت دارند از دستاوردهایشان مراقبت و آنها را تضمین کنند. "مادران چینی" به آموزش کودکانشان برای این که برای غلبه بر موانع مستحکم و نیرومند باشند باور دارند حتی به قیمت این که فردیت و اعتماد به نفس را در آنها له کنند.
چو ادعا می کند که اعتماد به نفس حقیقی از دل موفقیتی که با سختی به دست آمده بیرون می آید. او حکایت فشار آوردن بر دختر هفت ساله اش برای این که یک قطعه دشوار پیانو را بنوازد تعریف می کند و می گوید که او را تا زمانی که وظیفه اش را انجام دهد از حمام و شام محروم کرده. در نهایت وقتی که دخترش قطعه را با موفقیت می نوازد هم مادر و هم دختر به وجد می آیند.
اما صرف نظر از این که لحظات بعد از موفقیت چه قدر باشکوه است، اثر روانی به کارگیری این روش ها را نمی توان نادیده گرفت. به ویژه که کودک برای جلب محبت پدر و مادر و یا مورد تصویب قرار گرفتن سعی می کند به موفقیت دست یابد. دختر چو ممکن است بعد از نواختن قطعه اعتماد به نفس به دست آورد، اما موفقیت برای گرفتن تأیید ممکن است این نتیجه فاجعه بار را به همراه داشته باشد که این کودکان در آینده به جای انجام کار از روی علاقه احساس کنند باید کاری را انجام دهند تا اطرافیانشان را تحت تأثیر قرار دهند و پذیرش اجتماعی به دست آورند.
در حال حاضر یک سبک پرورش فرزند به عنوان سالم ترین و موفق ترین مدل شناخته می شود و آن این است که پدر و مادر در خانواده اقتدار خود را حفظ می کنند اما همچنان به نظرات فرزندشان هم علاقه مندند و به آن واکنش نشان می دهند.
در مقابل، پدر و مادر مستبد به اطاعت به عنوان یک فضیلت ارزش گذاری می کنند و برای آن به تنبیه و مجازات دست می زنند. مطالعه ای که در سال 1994 انجام شد نشان داد که بچه های خانواده های مستبد به خصوص آنها که بالغ هستند دستاوردهای علمی پایین تری نسبت به کودکانی که از خانواده های مقتدر هستند دارند. مطالعه ای مشابه نشان داد کودکانی که از خانواده های مستبد بودند در مقایسه با تمام سبک های دیگر فرزند داری، بیشترین شیوع علائم مرتبط با استرس را داشتند.
با این حال بزرگترین آزمون اعتماد به نفس وقتی است که این بچه ها مجبور به ترک خانواده های به شدت تنظیم شده خود می شوند تا وارد محیط های دیگر مثلاً کمپ دانشگاهی شوند. تاکنون مقالاتی درباره عواقب زیان بار دوران کودکی ای که "همه کار و هیچ بازی" است بر روی دانشجویان کالج انجام گرفته است. این مقالات مشکلاتی که بسیاری از دانشجویان کالج با مهارت های ساده ای مانند گوش دادن به احساسات دیگران و به اشتراک گذاری آنها داشته اند را تفسیر می کند. به این ترتیب کارشناسان به والدین توصیه می کنند به کودکانشان فرصت کافی برای بازی بدهند. آنها تصریح می کنند که توانایی درک و کمک به جامعه به این مهارت های اساسی وابسته است.
چو ادعا می کند که اعتماد به نفس به دنبال موفقیت می آید اما ابتکار و خلاقیت چطور؟ در حالی که ممکن است شیوه های فرزندداری "مادر چینی" در افزایش میزان موفقیت مؤثر باشد، اما این مدل نشان داده که نمایندگان مجالس آینده، برندگان جایزه های علمی و فرهنگی و مدیران شرکتی کمتری را عرضه می کند. شیوه فرزندداری مادر چینی، حق کودکان برای گرفتن تصمیمات اساسی مستقل از پدر و مادر و دادن فرصت به آنها برای مقابله با اشتباهاتشان را که یک نقطه عطف اساسی در بزرگسالی است را رد می کند.
به این ترتیب "مادران چینی" برتر نیستند. در عوض، پدر و مادری که بر اهمیت ارزش آموزش و پرورش بدون به خطر انداختن استقلال فرزندان خود تأکید می کنند شرایط ایدآلی را به وجود می آورند. بنابراین ایده آل این است که بهترین های هردو جهان شرق و غرب را با هم ترکیب کنیم. بهترین کار این است که به بچه هایمان بفهمانیم چیزهای مهم تری در زندگی وجود دارد، اما درعین حال به آنها اجازه دهیم تا به اندازه کافی تلویزیون هم تماشا کنند. به این ترتیب آنها نه تنها به انسان هایی هوشمند و صالح تبدیل می شوند بلکه مستقل، اجتماعی، ماهر و خود انگیزه نیز خواهند شد.
http://www.thecrimson.com/article/2011/1/21/children-achievement-chinese-parents