این شرکت خودروسازی تویوتا بود که در سال ۱۹۵۰ برای نخستین بار شیوه تولید ناب را به کار گرفت. چون این شرکت در آن زمان به این نتیجه رسیده بود که بازار داخلی ژاپن کوچک است در عین این که به انواع وسایل نقلیه نیاز است. همچنین در آن زمان برای این شرکت امکان خرید گسترده آخرین فناوری های غربی وجود نداشت و به اندازه ای کارخانجات خودروسازی بزرگ در جهان وجود داشت که توان رقابت با آنها را هم در خود نمی دید. در نتیجه تویوتا به جای تولید انبوه خودرو که شرکت فورد ابداع کننده آن بود به تولید ناب روی آورد. شرایط امروز کارخانجات ایرانی مشابه شرایطی است که تویوتا در سال ۱۹۵۰ با آن روبه رو بود. بنابراین به نظر می رسد که تولید ناب شیوه تولید مناسبی برای تولیدکنندگان ایرانی است.
با این حال هنوز همه صنایع به این نوع از تولید روی نیاورده اند. سینا امیری کارشناس مدیریت و از مدیران صنایع می گوید:”کشورهای آمریکایی و اروپایی به دنبال ژاپن در این زمینه زیاد کار می کنند. جالب است که کشور ترکیه هم در این زمینه کار زیادی انجام داده است”. وی درباره جایگاه تولید ناب در ایران می گوید:” در ایران کمی در حوزه تولید ناب کار شده. درواقع در صنایع بزرگ کشور ما به ویژه صنعت خودروسازی هر روز چیزی مد می شود و گاهی چند چیز مختلف مد می شود که پیروان هر یک ساز خود را می زنند!”
به این ترتیب تولید ناب هم وارد کشور ما شده است. منتها چون مدیران صنایع ما چشم اندازی از آینده برای صنعت خود ترسیم نمی کنند تا در مسیر آن اقداماتی انجام دهند، حاضر نیستند در زمینه تولید ناب هم هزینه زیادی کنند. واقعیت این است که تولید ناب از سیستم های تولیدی روز دنیاست که خیلی جاها باید هزینه هایی کرد تا به آن رسید. به عنوان مثال ژاپنی ها کار را به جایی رسانده اند که می گویند به جای استفاده بهینه از مترمربع باید حداکثر استفاده را از مترمکعب انجام داد .به عبارتی می بینید که در مکانی که تولید ناب صورت می گیرد دستگاه ها علاوه بر کف رو به بالاهم کار گذاشته شده اند. همین استفاده از مترمکعب هزینه اولیه دارد. واقعیت این است که در حال حاضر بسیاری از مدیران ما می دانند که تولید ناب چیز خوبی است ولی درک عمیقی از آن ندارند و نمی توانند نتیجه خوبی از دل آن بیرون بیاورند. در تولید ناب لازم است حداکثر صرفه جویی انجام گیرد. در حالی که صنایع ما پر از ریخت و پاش است.”
