علل پوکی استخوان
پوکی استخوان نوعاً از عدم تعادل بین استئوبلاست ها (سلول هایی که توده استخوان را می سازند) و استئوکلاست ها (سلول هایی که استخوان های قدیمی را برمی دارند) نتیجه می شود.
پوکی استخوان با افزایش سن و مصرف کم کلسیم، سطح پایین هورمون استروژن (ناشی از یائسگی یا برداشتن تخمدان از طریق جراحی)، پرکاری تیروئید، کمبود گونادها، دیابت قندی و یک سابقه خانوادگی از پوکی استخوان مرتبط می شود. عوامل خطر شناخته شده دیگر شامل سیگار کشیدن، مصرف زیاد الکل و عدم فعالیت فیزیکی هستند.
برخی داروها نیز می توانند خطر پوکی استخوان را افزایش دهند. مانند کورتون ها که در درمان بسیاری از بیماری های ریوی، روماتولوژی، گوارشی، پوستی و غیره مصرف می شوند. خطر از دست رفتن توده استخوانی در عرض شش تا 12 ماه اول از درمان طولانی مدت، در بیشترین میزان خود قرار دارد. داروهای ضد صرع ویژه ای نیز ممکن است سبب از بین رفتن استخوان شوند. از جمله می توان به فنی توئین، فنوباربیتال، کاربامازپین و پریمیدون اشاره کرد.
در طولانی مدت و با دوز بالای هپارین (یک داروی ضد انعقاد خون) و احتمالاً وارفارین نیز پوکی استخوان القا می شود. پروژستین ها نیز نوعی از هورمون ها هستند که به طور معمول در بسیاری از داروهای ضد بارداری و در فراورده های جایگزین هورمونی به کار می روند. از آن میان مصرف مدروکسی پروژسترون استات به صورت طولانی مدت در بیشتر موارد با از دست رفتن استخوان همراه است. مصرف زیاد مکمل های تیروئیدی و فورزماید (یک داروی ادرارآور) و نیز متوتروکسات مخصوصاً در دوزهای بالا، خطر پوکی استخوان را افزایش می دهند. ضد اسیدهای حاوی آلومینیوم نیز با اتصال به کلسیم در دستگاه گوارش، از جذب آن جلوگیری کرده و می توانند خطرساز باشند.
هنوز درباره نقش کمبود ویتامین K و تأثیر آن بر استخوان سازی بحث وجود دارد.
