دفاتر توریستى در فرانسه حکم یکى از ارکان هر شهر را دارد. به عبارتى همان گونه که هر شهرى کلیسا، کتابخانه و مغازه دارد، دفتر توریستى هم دارد. این دفاتر همه نوع اطلاعات، نقشه و بروشور را در اختیار جهانگردان قرار مى دهند. در شهرهاى بسیار کوچک که دفاتر توریستى وجود ندارد، انجمن هاى محلى تشکیل شده که کمک هایى را دریافت مى کنند و اطلاعاتى را درباره مکان هاى دیدنى شهر به صورت چاپ شده و شفاهى در اختیار مسافران قرار مى دهند. نکته جالب اینجاست که برخلاف کشور ما که همه فکر مى کنند تنها دولت متولى صنعت توریسم است، در کشور فرانسه خود مردم محلى نسبت به توریسم حساس اند و به صورت خودجوش نیز کارهاى زیادى براى نشان دادن و ارائه اطلاعات درباره اماکن دیدنى شهرشان انجام مى دهند.
این در حالى است که برخلاف ایران که در هر شهر و حتى روستاهاى مختلف آثارى از چندین هزار سال قبل تا دوره معاصر وجود دارد، در کشور فرانسه بیشتر آثار تاریخى و دیدنى مربوط به ۴۰۰ تا ۵۰۰ سال اخیر است و با وجود این براى ارائه آنها به بهترین وجه ممکن تلاش هاى زیادى صورت مى گیرد و همین آه از نهاد هر ایرانى بلند مى کند. چون با وجود تعداد بى شمارى آثار تاریخى نحوه ارائه این آثار در ایران بسیار بد است. در حالى که هر شهر کوچک در فرانسه مى کوشد اثر تاریخى حتى نه چندان جالب خود را به بهترین وجه ممکن بازسازى و درباره آن تبلیغ کند، در کشور ما تنها در دو سه شهر کارهایى ابتدایى در این زمینه انجام شده است. به عنوان نمونه وقتى وارد یک کاخ کوچک با قدمت ۵۰۰ سال در یک شهر فرانسه مى شوید، مى بینید که ظاهر عمارت را تمیز کرده و بخش هاى تخریب شده آن را مثل همان دوره تاریخى بازسازى کرده اند. در بدو ورود از طریق یک دستگاه آپارات فیلمى انیمیشن از اتفاقاتى که در آن دوره تاریخى رخ داده و آنچه به ساختن عمارت منتهى شده و صاحبان عمارت نشان داده مى شود.
در صورتى که فیلم مستندى از نحوه بازسازى موجود باشد نیز به شکلى جذاب نمایش داده مى شود. همین ها باعث مى شود که بازدیدکنندگان بدانند قرار است از کجا بازدید کنند و حتى خود را جاى صاحبان کاخ بگذارند و نحوه زندگى آنها را درک کنند. به این ترتیب با کنجکاوى بیشترى از کاخ بازدید مى کنند. این اثر تاریخى به خودى خود به موزه اى تبدیل مى شود که آثار قدیمى، وقایع تاریخى و حتى فرهنگ عمومى مردم در آن به نمایش گذاشته مى شود. به عنوان مثال در کاخى در شهر نانت همه آثار مربوط به دوره برده دارى مثل دستبندها و گلوبندهایى که براى شکنجه به دست بردگان بسته مى شد، به تماشا گذاشته شده و کشتى هایى که بردگان با آنها حمل مى شدند به صورت ماکت ساخته شده است. در این مکان هاى تاریخى فیلم هاى دیگرى هم حتى به صورت طنز درباره تاریخ شهر به نمایش درمى آید.
همچنین جهانگردان مى توانند کتابى را ورق بزنند که تصاویر جالبى از صاحبان کاخ و تاریخ قدیم در آن وجود دارد و ماکت هایى را ببینند که شکل کامل بناى تاریخى و شهر قدیم را نشان مى دهد. همچنین بازدیدکنندگان از طریق تعداد زیادى مانیتور، هم با وقایع تاریخى شهر و هم شکل کنونى شهر آشنا مى شوند. به عبارتى همه نوع فناورى به خدمت گرفته مى شود تا مکان هاى دیدنى و تاریخى به هویت شهر تبدیل شوند و مردم هر شهر به این هویت ببالند.
همین طور در هر شهر انواع کارت پستال ها و صنایع دستى کوچک اعم از مجسمه، طرح هاى روى پارچه و … فروخته مى شود که ضمن نشان دادن هویت شهر و مکان هاى تاریخى، حکم یادگارى را براى جهانگردان دارد.
