امیوت و همکارانش برای حل معما به بررسی دندان های اسپینوسوروس ها پرداختند. دندان های اسپینوسوروس ها صاف و مخروطی شکل است و در مقایسه با تیرانوسوروس ها به کروکودیل های امروزی شباهت بیشتری دارد. تجزیه و تحلیل مواد شیمیایی تشکیل دهنده دندان ها هم شواهد بیشتری را در اختیار امیوت قرار داد. محققان به ویژه به مطالعه اکسیژن دندان ها پرداختند.
هر اتم در مرکزش یک هسته دارد و هسته اتم اکسیژن معمولاً حاوی هشت پروتون و هشت نوترون است (پروتون ها و نوترون ها ذراتی هستند که در هسته هر اتمی وجود دارند). اما بعضی از انواع اکسیژن ها سنگین ترند-بیشتر اتم های آنها به جای هشت نوترون، ده نوترون دارد. برای مثال موقعی که یک اتم اکسیژن ده نوترون یا 18 ذره در هسته اش دارد، اکسیژن 18 نامیده می شود. معمولاً موقعی که یک اتم نسبت به اتم های دیگر میزان متفاوتی نوترون در هسته اش داشته باشد، ایزوتوپ نامیده می شود. اکسیژن 18 هم یک ایزوتوپ اکسیژن است.
جانورانی مثل کروکودیل ها که در آب زندگی می کنند، در مقایسه با جانورانی که در خشکی زندگی می کنند، نسبت های متفاوتی از اکسیژن و اکسیژن 18 را در استخوان ها و دندان هایشان دارند. امیوت و گروهش نسبت های ایزوتوپ های اکسیژن را در دندان های فسیل شده اسپینوسوروس ها مورد مطالعه قرار دادند. با مقایسه این نسبت ها با نسبت هایی که در دندان ها و استخوان های فسیل شده جانوران دیگر پیدا شده، محققان فهمیدند که اسپینوسوروس ها در مقایسه با تیرانوسوروس ها تشابه بیشتری با جانوران آبی مثل کروکودیل ها و لاک پشت ها دارند.
این تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که احتمالاً اسپینوسوروس ها بخشی از زندگیشان را در دریاچه ها و رودخانه ها سپری می کرده اند. به این ترتیب اگر اسپینوسوروس ها در آب زندگی و تغذیه می کرده اند، پس در خشکی با تیرانوسوروس ها رقابت نمی کرده اند. درواقع آنها با تقسیم اکوسیستم از رقابت بر سر غذا و قلمرو دوری می کرده اند.