درمان آسیب به عصب در دیابت

سه جزء اصلی در درمان آسیب به عصب در دیابت وجود دارد:

-مراقبت دقیق سطوح قند خون

-مراقبت از پاها برای پیشگیری از عوارض

-کنترل درد ایجاد شده به علت نوروپاتی

اگرچه درمان قطعی برای نوروپاتی وجود ندارد، استفاده از این درمان ها می تواند علایم دردناک را بهبود بخشد و از عوارض پیشگیری کند.

مراقبت از  سطوح قند خون

یکی از مهم ترین درمان ها برای برای آسیب به عصب در دیابت، مراقبت از سطوح قند خون است. علایم درد و سوزش ممکن است وقتی که قند خون بهتر می شود، بهتر شوند. اگر سطوح قند خون به میزان کافی با رژیم درمانی موجود کنترل نمی شود، یک رژیم متفاوت ممکن است پیشنهاد شود. برای افراد با دیابت شیرین نوع یک این ممکن است به معنی استفاده از تزریقات مکررتر انسولین یا استفاده از یک پمپ انسولین باشد. برای افراد با دیابت شیرین نوع دو، این ممکن است به معنی استفاده از یک داروی خوراکی اضافه تر یا شروع تزریقات انسولین باشد.

مراقبت از پاها

افراد با آسیب عصب همیشه وقتی یک زخم یا جراحت روی پا وجود دارد احساس درد نمی کنند.  در نتیجه مراقبت روزانه از پاها برای تحت نظر داشتن تغییرات در پوست که می تواند خطر عفونت را افزایش دهد، ضروری است. پیشنهاد می شود که افراد دیابتی سالی یک بار معاینه پا به صورت کامل و در هر ملاقات با پزشک (معمولاً هر سه تا چهار ماه) یک معاینه دیداری از پا شوند.

توصیه می شود از فعالیت هایی که می تواند به پاها آسیب برساند خودداری شود. بعضی از فعالیت ها خطر آسیب به پاها را افزایش می دهند و پیشنهاد نمی شوند که شامل راه رفتن پابرهنه، استفاده از بالشتک گرمایی و بطری آب داغ روی پاها و قدم گذاشتن در وان حمام بدون آزمون کردن دما با دست است.

احتیاط هنگام گرفت ناخن ها: توصیه می شود ناخن های پا مستقیم گرفته شوند و ناخن ها برای از بین بردن هرگونه لبه تیز سوهان کشیده شوند. پیشنهاد می شود ناخن های پا بعد از حمام، زمانی که نرمند،گرفته شوند. هیچ گاه پوست دور ناخن (کوتیکول ها) چیده نشود (به آرایشگر اجازه چیدن داده نشود)، تاول ها ترکانده نشوند. ناخن های فرو رفته در گوشت انگشتان پا آزاد گذاشته شوند یا در غیر این صورت پوست روی پا می بایست شکاف داده شود (به وسیله متخصص). برای انجام عملیات کوچک روی پا هم با کارشناس سلامت یا پزشک متخصص پا مشورت شود. روزانه پاها شسته و بازبینی شوند. از آب ولرم (نیمه گرم) و صابون ملایم برای تمیز کردن پاها استفاده شود. پاها به آرامی (حالت نوازش) خشک شوند و یک کرم مرطوب کننده یا لوسیون به کاربرده شود.

کل سطوح هردو پا برای ترک ها یا شکاف های پوستی، تاول ها، تورم ها یا قرمزی بررسی شوند، شامل بین و زیر انگشتان پا، جایی که آسیب ممکن است پنهان شده باشد. اگر مشکل  است که کل پا دیده شود توصیه می شود از یک آینه استفاده شود یا از یک عضو خانواده یا فرد مراقبت کننده کمک گرفته شود.

افراد دیابتی می بایست هردو پایشان را هرروز بررسی کنند. مهم است که کل پاها (شامل بین انگشتان) بررسی شوند. اگر پایین پاها دیده نشد استفاده از یک آینه پیشنهاد می شود یا از فرد دیگری خواسته شود که برایشان کنترل کند

اگر در هنگام وارسی هریک از موارد زیر یافت شد به پزشک یا پرستارتان اطلاع داده شود:

-قرمزی

-بریدگی یا شکاف در پوست

-تاول

-تورم

کفش ها و جوراب ها به دقت انتخاب شوند.

توصیه می شود جوراب های نخی (پنبه ای) که آزادانه (گشاد) قرار می گیرند انتخاب شوند و جوراب ها هر روز عوض شوند. کفش هایی پوشیده شوند که اندازه اند و تنگ نیستند و کفش های نو  به آرامی به پا شوند تا از تاول ها پیشگیری شود. اگر پاهای فرد شکل متفاوتی دارد (یا تغییر شکل داده است) یا زخم دارد درباره کفش های ویژه پرس و جو شود. کفش های ویژه می تواند خطرات ایجاد زخم های پا در آینده را کاهش دهد.

کفی کفش shoe insert)) نیز ممکن است به نرم کردن گام ها و کاهش فشار روی پاشنه های پا کمک کند.

تقاضای معاینات پا

غربالگری عوارض پا می بایست یک قسمت معمول بیشتر ملاقات ها با پزشک باشد اما گاهی نادیده گرفته می شود. در هر نوبت کفش ها و جوراب ها می بایست درآورده شود و پزشک می بایست پاها را معاینه دیداری کند. افراد نباید ازاین که از کارشناس سلامتشان در خواست کنند که به طور کامل پاهایشان را حداقل سالی یک بار و اگر مشکلاتی وجود دارد به دفعات بیشتر بررسی کند تردید و تأمل داشته باشند.