مرجان‌ها اسکلت خارجی‌شان را از طریق استخراج کربنات کلسیم حل شده در آب دریا می سازند. آنها از این کربنات کلسیم حل شده استفاده می کنند تا دو ماده معدنی یعنی کلسیت و آراگونیت تشکیل دهند. نرم تنان هم همین فرایند را برای ساختن پوسته‌هایشان به کار می‌گیرند.
هنگامی که آب اسیدی می‌شود، غلظت کربنات کلسیم کاهش می‌یابد. درنهایت مقدار آن چنان کاهش می‌یابد که پوسته‌ها یا اسکلت‌ها نمی‌توانند تشکیل شوند.
دانشمندان محلی دریای مدیترانه و نزدیکی سواحل ایتالیا را که دی‌اکسید کربن آن زیاد بوده کندوکاو کردند و آن را به یک نوع آزمایشگاه طبیعی برای مطالعه اثرات آب اسیدی روی زندگی جانداران دریایی تبدیل کردند.
به طور کلی از آغاز صنعتی شدن جهان متوسط PH دریاها یک دهم کاهش یافته. پیش از آن PH دریاها 8.1 بود. در منطقه‌ای که این گروه تحقیقاتی بررسی کرده، این میزان در بعضی مکان‌ها به 7.4 رسیده. این در حالی است که حتی در PH 7.8 تا 7.9 هم شمار گونه‌های حاضر در منطقه در مقایسه با مناطق مجاور 30 درصد کاهش یافته بود.
در این مناطق مرجان غایب بود و گونه‌های جلبکی که کربنات کلسیم را مورد مصرف قرار می‌دادند هم با گونه‌هایی که آن را مورد استفاده قرار نمی‌دادند جایگزین شده بودند. همچنین هیچ حلزونی در کل مناطقی که PH آن به 7.4 رسیده بود، دیده نمی‌شد. علاوه بر آن علف‌های دریایی رشد کرده بودند که احتمالاً به این دلیل بود که آنها از کربن اضافی بهره برده بودند.
در نهایت مشخص شد موجودات زنده‌ای مثل مرجان‌ها بر اثر بالا رفتن دمای آب‌ها هم زیان دیده‌اند و مطالعات به سمت بررسی ترکیب گرم شدن و اسیدی شدن همزمان اقیانوس‌ها بر این موجودات پیش می‌رود.
دی‌اکسید کربن را به آب دریا اضافه کنید و اسید کربنیک بگیرید. این یک اصل ساده در شیمی است. این حرف معنی‌اش این است که تنها راه برای کاهش تأثیر اسیدی شدن اقیانوس بر موجودات زنده آبزی، کاهش فوری و اساسی در تولید دی‌اکسید کربن است.
این مشاهدات ثابت کرد که برخی از فرایندهایی که در آزمایشات آزمایشگاهی دیده می‌شوند و برخی از پیش‌بینی‌هایی که به وسیله مدل‌های رایانه‌ای از اکوسیستم‌های اقیانوسی انجام شده است، در جهان واقعی نیز اتفاق می‌افتد.
