نحوه اندازه گیری های ماهواره ای چنین است که رادار مبتنی بر ماهواره نمی تواند کف اقیانوس را ببیند. بلکه تنها سطح اقیانوس را اندازه گیری می کند و آن چه که در زیر سطح است را بازتاب می دهد. برای مثال اگر یک رشته کوه زیر بخش مشخصی از اقیانوس وجود داشته باشد، سطح بالای آن به شکل برآمدگی ظاهر می شود. به این ترتیب براساس مجموعه ای از داده ها محل قرارگیری و ارتفاع کوه ها را برآورد می شود.
البته اندازه گیری های ماهواره ای هم نقطه ضعف های خودشان را دارند.
یک مشکل وضوح فضایی وجود دارد مثل آن چه که خارج از فوکوس یک دوربین است. سطح دریا اندازه گیری می شود که تحت تأثیر کوه ها و در یک مسیر تار است. اما واقعاً تنها کوه های بزرگ را دیده می شود وضوح 15 برابر بدتر از نقشه های ما از مریخ و ماه است.
به این ترتیب محققان می گویند که اندازه گیری های بیشتری آن هم با کشتی مورد نیاز است تا به این آمارها اضافه شود و داده های ماهواره را تکمیل کند. تاکنون دستگاه کاشف زیردریایی به وسیله امواج صوتی و دیگر ابزارها تنها از ده درصد کف دریا نقشه برداری کرده اند.
مطابق برآوردهای نیروی دریایی آمریکا 200 سال طول می کشد تا تنها یک کشتی (یا ده کشتی در مدت 20 سال) عمق همه اقیانوس ها را با ژرفاسنج اندازه گیری کنند و هزینه این کار حدود دو میلیارد دلار است. ناسا بیشتر از این رقم را در سفینه ای که به سوی اروپا (ماه مشتری) فرستاده شده سرمایه گذاری کرده است.
البته برآوردهای دقیق از عمق و حجم اقیانوس می تواند به رشد ابعاد مشاهده اقیانوس و نیز مدل های تغییر آب و هوایی و برآوردهای نمک در اقیانوس ها هم مرتبط باشد.
