سلوهای عصبی اغلب بلند و رشته مانند هستند. سلول عصبی پای یک زرافه اغلب بلندتر از حدود دو متر است.
بیشتر سلول های گیاهی تقریباً 0.005 سانتی متر قطر دارند درحالی که بیشتر باکتری ها حتی کوچک تر هستند و 0.00002 سانتی متر طول (10 تا 50 نانومتر در واحد متریک) دارند که دیدن آنها را بدون بزرگ نمایی غیرممکن می کند. اندازه سلول به دلیل ناتوانی سلول های خیلی بزرگ از تهیه مواد مغذی و آب و از بین بردن مواد زیاد به شیوه ای کارامد محدود می شود.
اندازه سلول براساس نسبت ناحیه سطحی تر آن و حجم داخلیش تعیین می شود و موجب می شوند سلول های بزرگ کروی یا مکعبی به قدری بزرگ شوند که مناطق سطحی سلول خود را با همه عملکردهای زندگی سلول تطبیق دهند. سلول ها سه بعدی هستند. همان طور که سلول ها رشد می کنند حجمشان افزایش می یابد. حجم هندسی مکعب با افزایش طول اضلاع افزایش می یابد اما منطقه واقعی سطح از نظر ریاضی با مربع طول ضلع افزایش می یابد. به عبارت دیگر حجم یک سلول سریع تر از ناحیه سطح آن افزایش می یابد.
این موضوع موقعی از نظر بیولوژیکی مهم می شود که منطقه سطح قابل دسترسی یک سلول به قدری بزرگ شود تا اجازه عبور مواد مغذی و اکسیژن به داخل سلول و عبور مواد زاید سلولی به خارج سلول را بدهد.
سلول های کوچک تر می توانند مواد را از طریق غشای سلولی با سرعت بیشتری به داخل و خارج حرکت دهند چراکه نسبت حجم به سطح مطلوب تری دارند. جالب توجه این که سلول های ماهیچه ای و سلول های عصبی تمایل به بلند بودن و نازک بودن دارند که نسبت منطقه سطح به حجم مطلوبی را فراهم می کند.
