یوکاریوت ها که موجودات زنده تک سلولی و چند سلولی ای با ساختارهای سلولی پیچیده تر از پروکاریوت ها (مثل باکتری ها) هستند پیش از 800-600 میلیون سال قبل، از نظر ریخت شناسی و کارکردی تنوع کمی داشته اند. اما تنوع یوکاریوت ها با ظهور جانوران پیچیده در حدود 600 میلیون سال پیش به اوج خود رسید.
بسیاری از دانشمندان تأخیر در ایجاد تنوع در یوکاریوت ها و گسترش آنها را به میزان بسیار پایین فلز روی در آب دریاها در گذشته های دور نسبت می دادند.
روی برای طیف وسیعی از فرایندهای سلولی پایه ای انسان ها نیز ضروری است. پروتئین های متصل به روی که بیشتر در هسته سلول قرار دارند، در تنظیم رونویسی ژن ها دخالت دارند.
اما محققان با بررسی رسوبات قدیمی نشان داده اند که تأخیر یک تا دو میلیاردی در تنوع یوکاریوت ها را نباید به فراهم نبودن امکان دسترسی به این فلز نسبت داد.
محققان نمونه سنگ های رسوبات دریایی مناطقی در آمریکای شمالی، آفریقا، استرالیا، آسیا و اروپا که از 2.7 میلیارد سال تا 580 میلیون سال سن داشتند را تجزیه و تحلیل کردند و اعلام کردند که روی موجود در این سنگ ها نشان دهنده میزان بالای روی در دسترس در آب دریاها بوده و غلظت روی از 2.5 میلیارد تا 542 میلیون سال قبل مشابه غلظت آن در زمان حاضر است.
