تروپوسفر: این لایه از سطح زمین شروع می شود و به عبارتی پایین ترین لایه جو است. این لایه از سطح زمین یا آب تا حدود هشت تا 14.5 کیلومتری زمین ارتفاع دارد. این لایه متراکم ترین بخش جو است. هوا و ابر در این لایه هستند. معمولاً در تروپوسفر وقتی که ارتفاع افزایش می یابد دما کاهش پیدا می کند. به طوری که هنگامی که در داخل این لایه بالا می رویم، دما از 17 تا 52- درجه سانتی گراد کاهش می یابد. تروپوپاز، تروپوسفر را از لایه بعدی جدا می کند.
تروپوسفر و تروپوپاز، جو پایین تر شناخته می شوند. تروپوپاز منطقه مرزی یا لایه انتقالی بین تروپوسفر و استراتوسفر است. در تروپوپاز با افزایش ارتفاع، دما یا خیلی کم تغییر می کند یا اصلاً تغییر نمی کند.
استراتوسفر:درست در بالای تروپوسفر قرار دارد و تا 50 کیلومتری یا 30 مایلی گسترش پیدا کرده. این لایه با دمایی که با افزایش ارتفاع به ملایمت افزایش پیدا می کند و فقدان ابر شناخته می شود. در مقایسه با تروپوسفر این بخش از جو، خشک و کمتر متراکم است. همراه با جذب اشعه ماورای بنفش، دما در این منطقه به تدریج تا 3- درجه سانتی گراد افزایش می یابد.
لایه ازون که اشعه ماورای بنفش خورشید را جذب و پراکنده می کند تا به موجودات زمینی آسیب نرساند در این لایه است. ازون شکلی از اکسیژن است و برای زندگی ما ضروری است.
فقط بلندترین ابرها (یعنی سیروس و سیرواستراتوس و سیروکمولوس) در استراتوسفر پایینی هستند. 99 درصد هوا در تروپوسفر و استراتوسفر است. استراتوپاز، استراتوسفر را از لایه بعدی جدا می کند.
مزوسفر: درست بالای استراتوسفر است. ویژگی این لایه این است که هنگامی که ارتفاع افزایش می یابد دماها به سرعت کاهش پیدا می کند و تا 93- درجه سانتی گراد هم کاهش می یابد. مزوسفر تا 85 کیلومتری بالای سطح زمین گسترش پیدا کرده. مواد شیمیایی داخل مزوسفر در حالت جوش و خروش هستند. چون آنها انرژی ای که از خورشید می آید را جذب می کنند. مناطق استراتوسفر و مزوسفر همراه با استراتوپاز و مزوپاز، جو میانی نامیده می شوند (مزوپاز، مزوسفر را از ترموسفر جدا می کند).
ترموسفر: این لایه بخش پایانی جو است. ترموسفر درست از بالای مزوسفر شروع می شود. در ترموسفربا افزایش ارتفاع, دما افزایش می یابد و به 1727 درجه سانتی گراد هم می رسد. در این منطقه واکنش های شیمیایی خیلی سریع تر از سطح زمین رخ می دهد. این لایه به عنوان جو بالایی شناخته می شود. ترموسفر شامل اکسسفر و بخشی از یونوسفر می شود.
یونوسفر از ارتفاع حدود 70 تا 80 کیلومتری آغاز می شود و تا صدها کیلومتر (حدود 640 کیلومتری) ادامه می یابد. این لایه شامل بسیاری از یون ها و الکترون های آزاد (پلاسما) است. یون ها هنگامی به وجود می آیند که نور خورشید به اتم ها برخورد می کند و بعضی از الکترون ها را از هم می پاشد.
اکسسفر خارجی ترین لایه جو زمین است و از 640 کیلومتری تا 1280 کیلومتری قرار دارد. مرز پایین تر اکسسفر سطح فرار نامیده می شود. چون فشار جو در این منطقه خیلی پایین است (اتم های گاز خیلی پراکنده شده اند و دما خیلی پایین است. در واقع اکسسفر تا جایی ادامه پیدا می کند که با گازهای بین سیاره ای یا فضا یکی می شود. در این منطقه جو، عناصر هیدروژن و هلیوم اجزای نخستین و اصلی محسوب می شوند. این عناصر فقط در تراکم های خیلی پایین وجود دارند.