تقریباً همه سیارات و بعضی از ماه ها جو دارند. جو زمین اصولاً از نیتروژن و اکسیژن تشکیل شده است. ناهید یک جو ضخیم تشکیل شده از دی اکسید کربن دارد که رد پاهایی از گازهان سمی مثل دی اکسید سولفور هم در آن به چشم می خورد. جو دی اکسید کربنی مریخ به شدت باریک است. جو مشتری، زحل، اورانوس و نپتون در درجه اول از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. موقعی که پلوتون به خورشید نزدیک می شود جوش باریک می شود ولی وقتی به مناطق بیرونی مدارش می رسد جوش یخ می زند و به سطح سیاره می رسد. در این وضعیت پلوتون مثل یک شهاب سنگ می شود.
در منظومه شمسی ما 156 قمر طبیعی (ماه) شناخته شده وجود دارد که در مدارهایی دور سیارات می گردند. بعضی از این ماه ها جو دارند مثل تیتان، ماه سیاره زحل. بعضی حوزه های مغناطیسی دارند مثل گانیمد (Ganymede) که ماه مشتری است. یو (Io) ماه مشتری از نظر آتشفشانی فعال ترین شیء منظومه شمسی است. ممکن است یک اقیانوس زیر پوسته منجمد شده اروپا (europa) یکی از ماه های مشتری وجود داشته باشد. چون تصاویر، حرکت صفحات پوسته یخی گانیمد ماه دیگر مشتری را از نظر تاریخی نشان می دهد. بعضی از ماه های سیارات ممکن است در واقع خرده های سیارات باشند که درجاذبه یک سیاره گرفتار شده باشند.
از سال 1610 تا سال 1977 همه فکر می کردند که زحل تنها سیاره ای است که حلقه دارد. اما حالا می دانیم که مشتری، اورانوس و نپتون هم سیستم های حلقه ای دارند گرچه حلقه های زحل از دور از همه بزرگ تر به نظر می رسد. اندازه اشیای موجود در این سیستم های حلقه ای از گرد و غبار تا تخته سنگ هایی به بزرگی یک خودرو است.
بیشتر سیاره ها حوزه های مغناطیسی دارند که به داخل فضا گسترش پیدا کرده است و جو مغناطیسی دور هر سیاره را تشکیل داده است. این جو مغناطیسی با سیاره می چرخد و تمام اشیایی را که جارو کرده است هم با آن می چرخد. خورشید یک جو مغناطیسی دارد که تمام منظومه شمسی را احاطه کرده است.
پرسش
آیا این جمله درست است یا نادرست: سیاره ای که بزرگ تر است نیروی جاذبه بیشتری هم دارد.