چند بار در تاریخ، برخورد بین قاره ها یک قاره بسیار بزرگ درست کرده. اگرچه پوسته قاره ها ضخیم است، اما آسان تر از پوسته اقیانوسی می شکند. حدود یک سوم سطح زمین با پوسته قاره ای پوشیده شده. فرایند از هم جدا شدن و دوباره ملحق شدن قاره ها به هم چرخه ویلسون نام دارد. زمین شناس کانادایی جان توزو ویلسون اولین کسی بود که این وضعیت را توصیف کرد.
قاره ها شاید از بیش از دو میلیارد سال قبل در حرکت بوده اند. زمین شناسان فقط شواهدی از سنگ ها دارند تا حرکت قاره ها را در 800 میلیون سال گذشته بفهمند و بازسازی کنند.
زمین شناسان این را می دانند که حدود 800 میلیون سال قبل قاره ها در یک قاره بسیار بزرگ به نام رودینیا (rodinia) جمع بوده اند. آنچه که امروزه آمریکای شمالی hست، در مرکز رودینیا بوده است. جریان مواد در گوشته زمین باعث شد رودینیا به قطعات زیادی تجزیه شود که دوباره این قطعات بین 500 میلیون تا 250 میلیون سال قبل به هم برخورد کردند. برخورد بین آنچه حالا قاره آمریکای شمالی نامیده می شود با قاره های اروپا و آفریقا باعث بیرون آمدن کوه های آپالاچیان در آمریکای شمالی شد. برخورد بین بخشی از سیبری امروزی و اروپا کوه های اورال را به وجود آورد.
تا 250 میلیون سال قبل قاره ها در قاره بسیار بزرگ دیگری به نام پانگه آ (Pangaea) جمع بودند. یک اقیانوس تنهای فراگیر به نام پانتالاسا (panthalassa) پانگه آ را احاطه کرد بود. حدود 200 میلیون سال قبل پانگه آ شروع به تجزیه کرد و به دو توده سرزمینی بزرگ به نام گوندوانالند و لوراسیا تقسیم شد.
گوندوانالند هم تجزیه شد و قاره های آفریقا، قطب جنوب، استرالیا و آمریکای جنوبی و شبه قاره هند را تشکیل داد. لوراسیا هم در نهایت به اوراسیا و آمریکای شمالی تقسیم شد. همین طور که صفحات قاره ای تقسیم شدند و از هم دور شدند، پوسته اقیانوسی جدید بین آنها تشکیل شد. حرکت قاره ها بعد از میلیون ها سال به موقعیت کنونیشان منجر شده.