در سال 1915، زمین شناس و هواشناس آلمانی آلفرد واگنر (1930-1880) برای اولین بار نظریه حرکت قاره ای را ارایه داد. این نظریه بیان می کرد که بخش هایی از پوسته زمین به آهستگی روی هسته مایع حرکت می کند. فسیل ها تأییدی بر نظریه های مربوط به ساختمان تکتونیک صفحه و حرکت قاره ای هستند.

واگنر گفت که در 200 میلیون سال قبل یک قاره بسیار بزرگ و اصلی وجود داشته که او آن را پانگه آ می نامد. معنی پانگه آ -همه، زمین- است. پانگه آ یک قاره بسیار بزرگ بوده که همه جرم خشکی های زمین را شامل می شده. این قاره بزرگ در دوره پرمین در دوران ژوراسیک به وجود آمده. در دوران ژوراسیک پانگه آ شروع به تجزیه می کند و در نتیجه قاره های گوندوانالند و لوراسیا شکل می گیرند و به وسیله دریای تیتیس از هم جدا می شوند. با پایان دوره کرتاسه این دو قاره به شکل خشکی هایی از هم جدا شده اند که شبیه قاره های جدید امروزی ما است.

واگنر این نظریه را در سال 1915 در کتابش “منشأ قاره ها و اقیانوس ها” منتشر کرد. در این کتاب او همچنین نظریه وجود قاره بسیار بزرگ پانگه آ را ارایه کرد.

مدرک فسیل برای حمایت از نظریه واگنر

ادوارد سوئز (eduard sues) زمین شناس اتریشی اولین کسی بود که گفت زمانی یک پل خشکی بین آمریکای جنوبی، آفریقا، هند، استرالیا و قطب جنوب وجود داشته. او این توده زمینی بزرگ را گوندوانالند نام گذاری کرد (این نام از بخشی از کشور هند گرفته شده که فسیل گیاه گلوسوپتریس در آن پیدا شد). او گفت که قاره بسیار بزرگ جنوبی، بعد از این که پانگه آ تجزیه شده، شکل گرفته. او دلایلش را بر اساس به دست آمدن گیاه گلوسوپتریس در سراسر هند، آمریکای جنوبی، آفریقای جنوبی، استرالیا و قطب جنوب، استوار کرد.

از طرفی فسیل های مزوسوروس (یکی از از اولین خزندگان شناور حتی قدیمی تر از دایناسورها) هم در آمریکای جنوبی و هم آفریقای جنوبی پیدا شده است. گلوسوپتریس (glossopteris) یک گیاه درخت مانند از دوره پرمین است. این گیاه برگ های زبانی شکل دارد و حدود 12 فوت یا 3.7 متر بلندی دارد. این گیاه، گیاه برجسته دوره ای است که قاره گوندوانا وجود داشته است.