فرضیات مربوط به پان اسپرمیا به دو دسته پان اسپرمیای میان ستاره ای (بین سیستم های ستاره ای) و یا میان سیاره ای (بین سیارات یک سیستم ستاره ای) تقسیم شده و سازوکارهای نقل و انتقال آنها، فشار تابشی و لیتوپان اسپرمیا (میکروارگانیسم های داخل سنگ) معرفی شده. بر اساس این فرضیه یا بذر حیات از فضا به زمین ارسال شده یا از زمین به سیستم های خورشیدی دیگر فرستاده شده.
یکی از پیشنهادات جدید برای این فرضیه به وسیله مهندس توماس دهل (Dehel) در سال 1385 شمسی مطرح شد که براساس آن میدان مغناطیسی پلاسمایی (ساختاری منسجم از پلاسما و حوزه مغناطیسی) خارج شده از حوزه مغناطیسی زمین ممکن است چند هاگ را از جو زمین بردارد و با سرعتی که برای عبور از فضای بین ستاره ای کافی است آنها را به سیستم های دیگر منتقل کند. البته قبل از این که این هاگ ها نابود و یا خراب شوند.
نقل و انتقال بین سیاره ای حیات شواهد و مدارکی خوبی هم دارد. ازجمله شواهدی که در این زمینه وجود دارد، شهاب سنگ هایی هستند که از مبدأ مریخ بر روی زمین پیدا شده اند.
کاوشگرهای فضایی نیز ممکن است برای سازوکارهای نقل و انتقال متقابل بین سیاره ای در منظومه شمسی ما و یا حتی فراتر از آن شواهدی ارایه کنند.
همچنین براساس یک تقسیم بندی دیگر نوعی از پان اسپرمیا که به طور گسترده پذیرفته شده پان اسپرمیای ضعیف یا شبه پان اسپرمیا است. پان اسپرمیای ضعیف می گوید که ترکیبات آلی از فضای خارجی تر رسیده و به ملغمه مواد مغذی که بذر حیات اولیه را کاشته اند اضافه می شوند. درباره نظریه پان اسپرمیایی ضعیف شواهد گسترده ای وجود دارد.
از جمله این که در سال 1348 شمسی، شهاب سنگی در استرالیا فرود آمد که 12 درصد آن از آب تشکیل شده بود و ردپای 92 اسید آمینه در آن وجود داشت. این شواهد نه تنها حاکی از وجود ترکیبات آلی در فضای خارجی تر بود، بلکه قابلیت آنها در رسیدن به زمین را هم نشان می داد. همچنین وجود مولکول های پیچیده ی آلی در ابرهای تشکیل دهنده ستارگان، وجود مولکول های آلی را در فضا اثبات می کند.
نوع دوم پان اسپرمیا، پان اسپرمیای پایه ای (basic panspermia) نامیده می شود. این پان اسپرمیا را می توان به صورت وجود زندگی میکروبی در فضا و یا روی اجرامی مانند ستاره های دنباله دار یا شهاب سنگ ها تعریف کرد. به این ترتیب که آنها به یک سیاره می رسند و حیات را بر روی آن شروع می کنند. پان اسپرمیای پایه ای را می توان به سه زیر مجموعه تقسیم کرد: رادیو-پان اسپرمیا (سلول ها خودشان حرکت می کنند و با فشار نور سوق داده می شوند)، پان اسپرمیای هدایت شده (زندگی میکروبی در یک سفینه فضایی و به وسیله موجودات هوشمند از سیاره ای دیگر به زمین فرستاده می شود) و لیتو-بالستیک، ضربه ای، یا پان اسپرمیای شهاب سنگی (فرار زندگی میکروبی بر روی قطعات شهاب سنگ از سیاره محل سکونتش. این روند پس از برخورد شهاب سنگ با این سیاره رخ می دهد).