طبق نظریه سحابی بیشتر مواد داخل سحابی به سمت مرکز کشیده شدند و خورشید را تشکیل دادند. مطابق این نظریه آتش فشانی در خورشید رخ داد و باد خورشیدی را به وجود آورد. در بخش داخلی منظومه شمسی این باد به قدری قوی بود که بیشتر مواد سبک تر یعنی هیدروژن و هلیوم را به بخش های خارجی تر منظومه شمسی هل داد. در مناطق خارجی تر منظومه شمسی، باد خورشیدی خیلی ضعیف تر بود در نتیجه هیدروژن و هلیوم خیلی بیشتری روی سیارات خارجی تر باقی ماندند. این مراحل به ما توضیح می دهد که چرا سیاره های داخلی، کراتی کوچک و سنگی هستند و سیاره های خارجی تر به جز پلوتون توپ های غول آسایی هستند که تقریباً به طور کامل از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده اند.
در همه اینها پلوتون یک استثنا است. از زمان کشف پلوتون دردهه 1930 تا به حال همه فکر می کردند پلوتون هم مثل بقیه سیاره ها است. اما حالا ستاره شناسان فکر می کنند شاید پلوتون سیاره نیست. چون شکل خیلی غیر معمولی دارد. پلوتون ماه ندارد. کوچک و خاکی است ولی جرم آن یک پانصدم (500 /1) جرم زمین است. این در حالی است که در مقایسه با غول های گازی، فاصله پلوتون از خورشید بیشتر است.