نشانه های مننژیوم
بسیاری از افراد دارای مننژیوم هیچ علامتی نشان نمی دهند. سایر افراد دچار علایم عصبی مثل تشنج، تغییرات بینایی یا شنوایی یا ضعف دست یا پاarm or leg weakness) ) می شوند.
تشنج: تشنج ممکن است باعث شود که فرد بیفتد، سفت (و خشک) شود یا حرکات پرشی عضله داشته باشد. بعضی تشنج ها ظریف هستد و باعث تغییراتی در حواس بیمار می شوند (مثلا استشمام بویی که واقعاً آن جا وجود ندارد.)
تغییرات بینایی: مننژیوم ها می توانند باعث از دست دادن (نقص) بینایی به صورت کامل یا در قسمتی از بینایی شوند که به طور معمول در یک چشم رخ می دهد. همچنین ممکن است تغییرات دیگری در بینایی به وجود آید مثل نقاط کور یا تاری دید یا دو بینی. بعضی از افراد دارای مننژیوم به این تغییرات توجه نمی کنند.
از دست دادن (نقص) شنوایی: مننژیوم ها می توانند باعث نقص شنوایی شوند.
تغییرات در فکر کردن: در شخصیت یا تفکر افراد دارای مننژیوم های بزرگ ممکن است تغییرات ظریفی به وجود آید که باعث می شود فرد فراموشکار به نظر برسد یا اشکال در توجه نشان دادن (جمع کردن حواس) داشته باشد.
ضعف دست و یا پا: مننژیوم می تواند باعث ضعف در دست ها، پاها یا هردو با توجه به محل قرارگیری تومور شود.
سردرد، تهوع، استفراغ: همچنان که یک مننژیوم رشد می کند، اندازه گسترش یابنده اش (بزرگ شونده اش) می تواند فشار درون جمجمه را بالا ببرد. این موضوع می تواند باعث سردرد، تهوع و استفراغ شود. در بعضی از افراد مننژیوم ممکن است جریان مایع نخاعی اطراف مغز و طناب نخاعی را ببندد. این موضوع نیز می تواند فشار درون جمجمه را بالا ببرد و باعث علایم مشابه شود.
آزمون های (تشخیصی) مننژیوم
مننژیوم معمولاً بعداز یک اسکن از مغز، معمولاً MRI، تشخیص داده می شود.MRI تصویری با جزئیات از مغز می دهد و می تواند نشان دهد آیا تومور وجود دارد یا نه، بخصوص اگر از ماده حاجب برای تصویربرداری استفاده شود.
در بعضی موارد مننژیوم بعد از یک سی تی اسکن یا ام آرآی که به علت دیگری انجام شده است (به عنوان مثال بعد از یک آسیب مغزی) پیدا می شود. در سایر موارد اسکن به دلیل علایم نگران کننده یا جدید مثل تشنج انجام می شود.