تشخیص پرکاری
پرکاری تیروئید را می توان با آزمون های خونی که مقدار هورمون تیروئید و هورمون تحریک کننده تیروئید TSH)) را اندازه گیری می کند تشخیص داد. معمولاً سطح هورمون تیروئید بالا و سطح TSH پائین است. یک اسکن تیروئید نیز ممکن است پیشنهاد شود تا به مشخص شدن علت پرکاری تیروئید کمک کند. (بیماری گریوز، گواتر سمی ندولر یا تیروئیدیت)
درمان پرکاری تیروئید
پرکاری تیروئید می تواند با دارو، ید رادیواکتیو یا جراحی درمان شود. بسیاری از عوامل مثل سن و شدت و نوع پرکاری تیروئید و ترجیحات فرد در مشخص شدن این که بهترین درمان کدام است اهمیت دارد.
داروها: دو نوع اصلی داروهای مورد استفاده برای درمان پرکاری تیروئید، داروهای ضد تیروئید و بتابلاکرها هستند.
داروهای ضد تیروئید: داروهای ضد تیروئید مثل متی مازول (MMIیا Tapazole) و پروپیل تیواوراسیل PTU)) با کاهش دادن مقدار هورمون تیروئیدی که بدن تولید می کند عمل می کنند. هر دو دارو بسیار مؤثرند اما به علت خطر بیشتر عوارض جانبی مهم که در PTU وجود دارد، متی مازول ارجح است.
کاربی مازول مشابه با متی مازول است و در بسیاری از کشورها مورد استفاده قرار می گیرد.
به دلیل این که متی مازول می تواند با نقایص تولد مرتبط باشد، برای زنان باردار PTU در طی سه ماهه اول بارداری ارجح است. بعد از سه ماهه اول متی مازول ترجیح دارد.
این داروها می توانند در موارد زیر استفاده شوند:
-به عنوان یک درمان کوتاه مدت (4 تا 8 هفته ای) در افراد با بیماری گریوز یا گواتر سمی ندولر قبل از درمان با ید رادیواکتیو یا جراحی
-به عنوان درمان طولانی مدت (یک یا دو ساله) برای بیماری گریوز. این بیماری در حدود 30 درصد از افراد به خاموشی می رود و داروهای ضد تیروئید می توانند برای کنترل پرکاری تیروئید هنگامی که در انتظاریم که آیا دوره خاموشی رخ می دهد یا نه به کار رود.
افرادی که بیماری گریوز بسیار خفیف دارند ممکن است تا 50 تا 70 درصد شانس خاموشی بیماری (کاهش یا از بین رفتن علایم بیماری) داشته باشند. این امکان وجود دارد که سال ها بعد بیماری عود کند و بیشتر افراد نیاز خواهند داشت که در نهایت درمان دائمی با ید رادیواکتیو یا جراحی را در نظر داشته باشند.
داروهای ضد تیروئید می توانند بعضی عوارض جانبی خفیف مثل راش، کهیر، مفاصل دردناک، تب و ناراحتی معده ایجاد کنند. یک عارضه جدی به نام آگرانولوسیتوز نیز ممکن است رخ دهد اما بسیار نادر است. بیمارانی که داروهای ضد تیروئید مصرف می کنند اگر دچار گلودرد، تب یا هرگونه علایم یک عفونت باکتریایی شدند می بایست فورا به پزشک اطلاع دهند.PTU به ندرت با نقص کبد در ارتباط بوده است.
هنگام استفاده از داروهای ضد تیروئید فرد نیاز دارد که هر 4 تا 6 هفته برای هورمون تیروئید آزمایش خون انجام دهد تا زمانی که پرکاری تیروئیدش تحت کنترل درآید.
بتابلاکر ها: بتابلاکرها مثل آتنولول یا پروپرانولول (ایندرال) اغلب به محض اینکه پرکاری تیروئید تشخیص داده شد شروع می شوند. با اینکه بتابلاکر ها تولید هورمون تیروئید را کاهش نمی دهند، می توانند بسیاری از علایم آزار دهنده مثل ضربان قلب سریع، لرزش ها، اضطراب و عدم تحمل گرما را کنترل کنند. هنگامی که پرکاری تیروئید تحت کنترل درآمد (با داروهای ضد تیروئید، جراحی یا ید رادیواکتیو)، بتابلاکر قطع می شود.
ید رادیواکتیو: تخریب تیروئید با ید رادیواکتیو یک روش دایمی برای درمان پرکاری تیروئید است. مقدار اشعه ای که استفاده می شود اندک است و موجب سرطان، ناباروری یا نقایص تولد نمی شود. (به احتیاطات ید رادیواکتیو و زمان بارداری در ادامه اشاره شده است) این روش گسترده ترین روش درمانی مورد استفاده برای درمان پرکاری تیروئید در ایالت متحده است.
ید رادیواکتیو به شکل مایع یا کپسول داده می شود و به صورت تخریب بخش زیادی از بافت تیروئید عمل می کند. این کار 6 تا 18 هفته طول می کشد. افراد با علایم شدید، بزرگسالان مسن تر و افراد با مشکلات قلبی می بایست ابتدا با یک داروی ضد تیروئید درمان شوند تا علایم کنترل شوند. بیشتر افرادی که رادیو ید مصرف می کنند دچار کم کاری تیروئید می شوند و نیاز خواهند داشت برای بقیه عمرشان از مکمل های هورمونی تیروئید استفاده کنند.
همانند بیشتر درمان ها در درمان با ید رادیواکتیو، بعضی از خطرات وجود دارد:
-گاهی بعد از درمان آشکارا موفقیت آمیز، شرایط بر می گردد و درمان بیشتر مورد نیاز است.
-تقریباً 10 تا 20 درصد افرادی که از درمان ید رادیواکتیو استفاده می کنند، نیازمند دوز ثانویه اند. این افراد معمولاً پرکاری تیروئید شدید یا یک گواتر بسیار بزرگ دارند.
-گهگاه علایم چشمی افراد با بیماری گریوز، بعد از درمان بدتر می شود.
افرادی که با ید رادیواکتیو درمان می شوند می بایست از تماس فیزیکی نزدیک به ویژه با کودکان کم سن و زنان باردار (به علت امکان در معرض قرار گرفتن آنان در مقابل دوز های پائین اشعه) برای 3 تا 7 روز بعد از درمان اجتناب کنند این ممکن است برای والدین کودکان کم سن دشوار باشد.
فرد لازم است با پزشکش بر یک پایه منظم، بعد از درمان ملاقات کند تا سطوح هورمون تیروئیدش بررسی شود و برای کم کاری تیروئید یا پرکاری تیروئید راجعه تحت نظر گرفته شود.
جراحی: اگرچه برداشت جراحی تیروئید یک درمان دائمی برای پرکاری تیروئید است، به علت خطرات (و هزینه) مرتبط، از جراحی تیروئید بسیار کمتر از داروهای ضدتیروئید یا ید رادیواکتیو استفاده می شود. خطرات شامل آسیب به اعصاب جعبه صوتی و غدد پاراتیروئید (که تعادل کلسیم بدن را تنظیم می کنند) است.