دو نوع درمان برای آبله مرغان وجود دارد. آنهایی که علایم را تخفیف می دهند و آنهایی که خود عفونت را هدف قرار می دهند. در حالی که بیشتر افراد می توانند از درمان ها برای تخفیف علایم سود ببرند همه افراد آلوده به ویروس، نیاز به درمان برای خود ویروس ندارند.

مدیریت علایم

درمان های ساده معمولاً می توانند تب و خارش ایجاد شده توسط آبله مرغان را تخفیف دهند.

–تب: برای مدیریت تب می توانید استامینوفن مصرف کنید (دقت کنید که به کودکان نباید آسپیرین داده شود زیرا می تواند باعث ایجاد شرایط خطرناکی به نام سندرم ری شود.)

به کودکان می بایست با توجه به وزن شان به جای سن شان استامینوفن داده شود.

–خارش: برای کنترل خارش می توانید از داروهای ضد حساسیت (آنتی هیستامین) مثل دیفن هیدرامین که ممکن است شما را خواب آلوده کند و لوراتادین که معمولاً باعث خواب آلودگی نمی شود استفاده کنید. درمان های پوستی مثل  لوسیون کالامین و حمام بلغور جو نیز ممکن است به خارش کمک کند اگرچه شواهد علمی اندکی وجود دارد که این درمان ها اثرگذار باشد.

خراشیدن (خاراندن) پوست می تواند باعث یک عفونت پوستی شود زیرا باکتری زیر ناخن ها مخفی شده است. خراشیدن همچنین ممکن است خطر ایجاد اسکار را افزایش دهد. ناخن ها می بایست کوتاه شوند تا این خطرات را کم کند.

هدف قرار دادن عفونت

دارویی به نام آسیکلویر اگر در 24 ساعت ایجاد راش شروع شود می تواند به کوتاه شدن یا مبارزه با عفونت واریسلا کمک کند. این دارو برای هرکسی که دچار آبله مرغان می شود ضروری نیست اگرچه می تواند برای افرادی که در خطر ایجاد یک بیماری مهم تر هستند مناسب باشند. مثال هایی از افراد در خطر ایجاد بیماری مهم تر عبارتند از:

–بزرگسالان و کودکان بزرگتر از 12سال

–کودکان در هر سن با مشکلات مزمن ریوی ( مثل سیستیک فایبروزیس) یا شرایط مزمن پوستی (مثل اگزما یا درماتیت آتوپیک)

–کودکان در هر سن که می بایست داروهای استروئیدی (که گلوکوکورتیکوئید هم نام دارد) مصرف کنند.

–کودکان یا بزرگسالان با دستگاه ایمنی ضعیف شده شامل افرادی که پیوند شده اند و افراد با HIV

آسیکلویر می تواند به صورت قرص یا تزریق استفاده شود. معمولاً به خوبی تحمل می شود اما می تواند باعث ناراحتی معده یا سردرد شود.