گازهاى گلخانه اى شامل بخار آب، دى اکسیدکربن، متان، اکسید نیتروژن و… هستند. جو زمین، یعنى لایه هوایى که سیاره ما را دربرگرفته، گرما را به دام مى اندازد. این موجب مى شود هواى اطراف ما گرم شود. اما مردم کارهایى انجام مى دهند که موجب مى شود گرمایى که در جو زمین به دام مى افتد، افزایش یابد. مردم ذغال سنگ، نفت و گازوئیل مى سوزانند تا برق و انرژى براى حرکت خودروها را تأمین کنند. موقعى که این سوخت ها مى سوزند، گازى به نام دى اکسیدکربن آزاد مى کنند که موجب مى شود جو زمین گرماى بیشترى را به دام بیندازد. اگر جو گرماى خیلى زیادى را به دام بیندازد، گرم و گرم تر مى شود. دانشمندان این پدیده را اثر گلخانه ای یا گرم شدن زمین مى نامند. این پدیده مى تواند هواى ما را تغییر دهد.
بعضى از مناطق ممکن است گرم تر شوند و بعضى از مناطق ممکن است سردتر از آن چه هم اینک هستند بشوند. یخ ها ذوب مى شوند و سطح آب دریاها و اقیانوس ها بالا مى آید و آب بسیارى از مناطق ساحلى را فرامى گیرد. به شدت توفان ها افزوده مى شود. سیلاب بسیارى از جاها را فرا مى گیرد و پس از آن رودخانه هاى زیادى خشک مى شوند و جمعیت زیادى بویژه در تابستان ها با کمبود آب مواجه مى شوند.
اگر روند کنونى ادامه یابد تا سال 2080 دماى زمین 4.6 درجه گرم تر مى شود. 2.3 میلیارد نفر در جهان با کم آبى مواجه مى شوند و سطح دریاها ۶۰ سانتیمتر بالا مى آید و یک پنجم جمعیت جهان از سیل و بسیارى دیگر از بلایاى طبیعى دچار زیان خواهند شد.
محمد مهدى عفیفى کارشناس کشاورزى مى گوید: «اگر میزان گاز دى اکسیدکربن به دو برابر حد کنونى افزایش یابد، در عرض هاى شمالى تولیدات کشاورزى یک سوم کاهش مى یابد. کشور ما هم در عرض هاى شمالى قرار دارد.
در قرن گذشته دماى زمین 0.5 درجه زیاد شده و پیش بینى مى شود در قرن جارى یک تا سه درجه افزایش یابد. در نتیجه مناطقى از کشورهاى چین، هند و مصر زیر آب مى رود. اگر اندازه گاز دى اکسیدکربن به دو برابر افزایش یابد میزان مرگ و میر حیوانات و پرندگان 50 تا 100 درصد بیشتر از حد طبیعى مى شود و یک سوم جنگل هاى جهان از میان مى روند. ذوب شدن یخ ها باعث مى شود یخ ها با نفتکش ها برخورد کنند و آلودگى محیط زیست را افزایش مى دهند. هواپیماها هم سوخت زیادی مصرف می کنند.»