اسپینوسوروس ها، دایناسورهای گوشتخوار بزرگی بوده اند که بقایای فسیل شده آنها اغلب در همان مناطقی که استخوان های تیرانوسوروس ها (مثل تی رکس) وجود دارد، پیدا می شود. اسپینوسوروس ها همان دایناسورهایی هستند که در فیلم ها با یک باله بادبانی شکل روی پشتشان به تصویر کشیده می شوند. تیرانوسوروس ها هم دایناسورهای بسیار درنده خویی بوده اند.
دیرینه شناسان مدت ها حیران مانده بودند که چگونه این دو دایناسور غول پیکر یعنی اسپینوسوروس و تیرانوسوروس که هر دو گوشت خوار و درنده بوده اند، می توانسته اند در یک مکان زندگی کنند و با هم برای دستیابی به غذا رقابت کنند.
اما در مطالعه ای که انجام شد یک گروه تحقیقاتی به رهبری محققی فرانسوی به نام رومن امیوت توانست این مشکل بزرگ بوم شناسی را حل کند. امیوت به این نتیجه رسید که احتمالاً اسپینوسوروس ها قسمت هایی از روز را در آب می گذرانده اند و بنابراین از درگیری با تیرانوسوروس ها که در همان حوالی در خشکی بودند، دوری می کرده اند.
البته این اولین مطالعه ای نیست که نشان می دهد اسپینوسوروس ها مدت زمانی طولانی را در آب سپری می کرده اند. چراکه اسکلت فسیل شده اسپینوسوروس ها نشان می دهد که آنها مثل کروکودیل ها پوزه های درازی داشته اند و مطالعه معده های فسیل شده شان نیز نشان می دهد که ماهی می خورده اند. با این حال اسکلت آنها شواهدی از سازششان با زندگی در آب و یا شنا کردن در اختیار دانشمندان قرار نداده است. به عنوان مثال آنها پاهای تخصص یافته ای که برای زندگی در آب مناسب باشد نداشتند.