مواد جامدی وجود دارند که در فضا حرکت می کنند. این اجسام در حال حرکت از سیارک ها کوچک ترند. بسیاری از آنها از یک ریگ هم کوچک ترند. این اجرام منابع مختلف و زیادی دارند. بیشتر آنها از سیارک هایی هستند که در اثر برخورد با سیارکی دیگر از هم پاشیده و یا شکسته اند. اجسام دیگر از ستاره های دنباله دار، ماه و مریخ سرچشمه گرفته اند.

بیشتر اجرام در حال حرکت در فضا پیش از رسیدن به زمین از هم فرو می پاشند. اما بعضی از آنها دنباله ای درخشان را رها می کنند که چند دقیقه باقی می ماند. اجرام در حال حرکت در فضا تکه هایی سنگ مانند یا فلز مانند هستند. موقعی که اجرام در حال حرکت به جو زمین وارد می شوند، بر اثر برخورد با جو از هم فرو می پاشند و رگه های درخشان و نورانی ای به نام شهاب را به وجود می آورند. اما قطعات بزرگی از این اجرام در حال حرکت به طور کامل ذوب و بخار نمی شوند و به سطح زمین می رسند. اینها به نام شهاب سنگ شناخته می شوند.

منشأ اجرام در حال حرکت در فضا

اجرام در حال حرکت منشأ مختلفی دارند. بیشتر اجرام در حال حرکت تکه های شکسته شده سیارک ها هستند که از تصادف سیارک ها با یکدیگر در کمربند سیارکی به وجود آمده اند. در دهه 1990، ستاره شناسان شماری از اجرام در حال حرکت را کشف کردند که از مریخ می آمدند. بسیاری از اجرام در حال حرکت ریز، گرد و غبارهایی هستند که از دم ستاره های دنباله دار جدا شده اند.

مدار اجرام در حال حرکت

اجرام در حال حرکت به دور خورشید می گردند. اجرام مختلف با سرعت های متفاوت و در مدارهای مختلف سفر می کنند. بعضی از آنها با هم می گردند. این ها ممکن است باقی مانده ستاره های دنباله دار باشند. بقیه اجرام در حال حرکت مدارهای بیضی شکلی دارند.

سریع ترین اجرام در حال حرکت با سرعت حدود 26 مایل در ثانیه (42 کیلومتر در ثانیه) در فضا حرکت می کنند. خود زمین با سرعت حدود 18 مایل در ثانیه (26 کیلومتر در ثانیه) در فضا سفر می کند. بنابراین موقعی که اجرام در حال حرکت به طور مستقیم به جو زمین وارد می شوند، ترکیب سرعت آنها با سرعت حرکت زمین ممکن است مجموع سرعت حرکتشان را به حدود 44 مایل در ثانیه (71 کیلومتر در ثانیه) برساند.

فضاپیما ها از برخورد اجرام در حال حرکت آسیب می بینند

اجرام در حال حرکت تاکنون به فضاپیماها و تجهیزات فضایی صدماتی وارد کرده اند. نمونه آنها تلسکوپ فضایی هابل است.

مقالات مرتبط:

شهاب سنگ چیست؟

شهاب چیست؟

شهاب باران چیست؟

زمین از میان مدار بعضی از ستاره های دنباله دار عبور می کند. هنگامی که این اتفاق می افتد موادی از ستاره های دنباله دار مثل سنگ ریزه زمین را بمباران می کنند و در جو زمین می سوزند. به این واقعه باران یا توفان شهاب ها می گویند.

به این ترتیب شهاب باران زمانی رخ می دهد که تعداد زیادی از شهاب ها در زمانی نسبتاً کوتاه و دریک مسیر موازی شبیه به هم، از میان جو پایین می افتند. در چنین مواقعی به نظر می رسد که آسمان با بارانی از جرقه پر شده. یک شهاب باران خیلی متراکم، توفان شهاب نامیده می شود. شهاب باران ها مدارهایی مثل ستاره های دنباله دار دارند. بنابراین به نظر می رسد که شهاب باران ها از اجزای ستاره های دنباله دار باشند.

همه شهاب باران ها هر سال در یک زمان قابل پیش بینی و به طور منظم و هنگامی رخ می دهند که زمین مدار ستاره دنباله دار خاصی را قطع می کند.

بعضی از شهاب باران ها که در پاییز و زمستان رخ می دهند، بزرگ تر هستند. برخی از آنها همیشه بعد از نیمه شب رخ می دهند و معمولاً بزرگ ترین باران های شهابی درست قبل از سحر به وجود می آیند. شاید مشهورترین شهاب باران ها "پرسیدز" باشد که در حدود 12 آگوست هر سال به اوج خود می رسد. درخشان ترین شهاب بارانی که تاکنون شناخته شده مربوط به شهاب بارانی است که در 12 و 13 نوامبر 1833 رخ داد. آن باران یکی از باران های شهابی موسوم به "لئونید" بود که نوامبر هر سال رخ می دهد و به نظر می رسد که از مسیر صورت فلکی "لئو" می آید.

مقالات مرتبط:

شهاب سنگ چیست؟

شهاب چیست؟

شهاب باران

شهاب یک رگه درخشان از نور است که زمان کوتاهی در آسمان ظاهر می شود. مردم بعضی وقت ها فرود شهاب را افتادن ستارگان از آسمان می نامند. شهاب زمانی ظاهر می شود که قطعه ای از یک جسم جامد درحال حرکت در فضا، از فضای خارجی تر وارد جو زمین می شود. اصطکاک بین گازهای جو و شهاب سنگ آسمانی که به سرعت در حال حرکت است گرمای متراکمی را به وجود می آورد. به طوری که جسم در حال حرکت از گرما تابناک می شود و می سوزد و یک دنباله درخشان را به وجود می آورد. به این ترتیب این دنباله درخشان، از گازهای جوی گرم شده، مواد بخار شده و ذرات گداخته جسم در حال حرکت تشکیل شده. بیشتر شهاب ها پیش از این که کاملاً بسوزند برای حدود چند ثانیه تابناک و درخشان می شوند.

هر روز میلیون ها شهاب در جو زمین رخ می دهد. بیشتر اجسام آسمانی در حال حرکتی که باعث به وجود آمدن شهاب ها می شوند به اندازه یک سنگ ریزه هستند. آنها بین حدود 40 تا 75 مایلی (65 تا 120) کیلومتری بالای سطح زمین قابل دیدن هستند و در ارتفاع 30 تا 60 مایلی (50 تا 95) کیلومتری از هم فرو می پاشند.

مقالات مرتبط:

شهاب سنگ ها

شهاب ها

شهاب باران