حدود 75 درصد همه ستارگان عضو سیستم دوتایی هستند. سیستم دوتایی شامل یک جفت ستاره است که در فضا نزدیک هم هستند و به دور یکدیگر می گردند. خورشید ما عضو یک سیستم دوتایی نیست.
تهدید سیارات از جانب سیستم های دو ستاره ای
برخلاف خورشید ما، ستارگان زیادی در سیستم های دوتایی قرار دارند که در آنها دو ستاره به گرد یکدیگر می گردند. مشخص شده سیستم های سیاره ای این ستارگان ممکن است به وسیله نیروی جاذبه ستاره همراهشان دگرگون شوند. سیاره هایی که در سیستم های دو ستاره ای متولد می شوند و ستاره هایشان به میزان زیادی از هم جدا هستند مستعد اختلالات مداری هستند که گاهی بسیار خشن است و به پرت شدن به فضای بین سیاره ای منجر می شود. مدارهای این سیارات بسیار گسترده می شود و در طول زمان از حالت مدور درمی آید. همچنین مدارهای این سیارات نسبت به ستاره های عبوری دیگر و جزرومدهای کهکشان راه شیری بسیار حساس است این در حالی است که سیستم های جمع و جور تر در مقابل خطرات مصون ترند.
گروه های بزرگ تری از ستارگان به نام خوشه یا انبوهه هم وجود دارند. اینها تقریباً مجموعه های بدون سازمان و بی نظم و ترتیب ستارگان هستند. یک خوشه ستاره ای باز مجموعه ای از حدود 1000 ستاره یا بیشتر است. مثال هایی از خوشه های باز پلیادس (Pleiades) و هیادس (Hyades) هستند.
مجموعه ای بسیار بزرگ و سازمان یافته از ستارگان به نام کهکشان ها نیز وجود دارند. منظومه شمسی در کهکشان راه شیری قرار دارد که یک کهکشان مارپیچی است.
همه ستارگان به وسیله نیروی جاذبه کنار هم نگه داشته می شوند.