این که وقتی از زمین به ستاره نگاه می کنیم، به نظر ما ستاره چقدر می درخشد به دو عامل بستگی دارد:
اول نور واقعی ستاره -مقدار انرژی نورانی ای که از ستاره خارج می شود- و دوم فاصله زمین تا ستاره. یک ستاره نزدیک که درواقع تاریک است می تواند روشن تر از یک ستاره دور که واقعاً خیلی درخشان است به نظر برسد. برای مثال “آلفا سنتوری A” کمی روشن تر از ستاره شناخته شده ای مثل ریگال Rigal به نظر می رسد. در حالی که آلفا سنتوری A فقط یک صدهزارم انرژی نورانی ای که ریگال خارج می کند را بیرون می دهد. آلفا سنتوری A به نظر می رسد که روشن تر است چون فقط یک سیصد و بیست و پنجم فاصله زمین تا ریگال را دارد. آلفا سنتوری 4.4 سال نوری و ریگال 1400 سال نوری از ما فاصله دارند.
سیاره ها معمولاً چشمک نمی زنند چون آنها به قدر کافی به زمین نزدیکند و از زمین بزرگ به نظر می رسند مگر این که هوا خیلی مواج شود. آن وقت است که آنها هم چشمک می زنند.
اگر ما از فضای خارجی تر زمین یا بالای جو یا از سیاره یا قمری که جو ندارند به ستارگان نگاه می کردیم می دیدیم که آنها چشمک نمی زنند.
چرا ستارگان داغ و درخشانند؟
ستاره ها مبدل های هسته ای غول آسایی هستند. در مرکز ستاره ها، اتم ها برخوردهای اتمی وحشتناکی با یکدیگر می کنند که ساختمانشان را تغییر می دهد. آنها تجزیه می شوند و مقدار بی انتهایی انرژی آزاد می کنند. این کار ستارگان را داغ و درخشان می کند. در بیشتر ستاره ها واکنش اولیه، اتم های هیدروژن را به هلیوم تبدیل می کند که با آزاد شدن مقادیر بسیار زیادی انرژی همراه است. این واکنش، همجوشی هسته ای نامیده می شود. چون هسته (واقع در مرکز اتم ها) است که اتم ها را به هم جوش می دهد. با جوش خوردن هسته ها به هم یک هسته جدید تشکیل می شود.
نزدیک ترین ستاره به زمین کدام است؟
