ستاره یک توپ درخشان در فضا است که مقدار بسیار زیادی نور و انواع دیگر انرژی ها را تولید می کند. خورشید یک ستاره است و انرژی نورانی و گرمایی زمین را تأمین می کند. خورشید یک ستاره با اندازه متوسط است. ستارگان به جز خورشید، شبیه به نقاط چشمک زن به نظر می رسند. خورشید از زمین شبیه به یک توپ بزرگ است، زیرا از بقیه ستارگان به زمین نزدیک تر است. ستارگان می توانند میلیاردها سال زندگی کنند. یک ستاره موقعی متولد می شود که یک ابر بسیار عظیم از هیدروژن به قدری داغ می شود که می تواند سوخت هسته ای بسوزاند (مقادیر بسیار زیادی گرما و انرژی تابشی تولید کند).
هنگامی که سوخت هسته ای ستاره تمام می شود (در مدت حدود پنج میلیارد سال)، هسته اش متراکم و به هم فشرده می شود، در حالی که لایه های بیرونی ستاره گسترش پیدا می کند. به این ترتیب ستاره به یک ستاره غول آسا تبدیل می شود که در نهایت منفجر می شود و به یک شیء سرد و تاریک تبدیل می شود (ستاره بسته به جرمی که داشته به کوتوله سیاه، ستاره نوترونی یاسیاهچاله) تبدیل می شود.
خوشه کروی، ستارگانی هستند که با نیروی جاذبه محکم به شکل گروه نگه داشته شده اند. خوشه کروی یکی از متراکم ترین خوشه های شناخته شده از بین 147 خوشه کهکشان راه شیری است
بزرگ ترین ستاره ها، کوتاه ترین دوره زندگی را دارند (میلیاردها سال). بیشتر ستارگانی که جرم بیشتری دارند و سنگین ترند و سریع تر و داغ تر از همتاهای کوچک ترشان (مثل خورشید) می سوزند. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره انواع ستاره ها و طبقه بندی آنها اینجا را کلیک کنید.
ترکیبات تشکیل دهنده ستارگان با استفاده از علم طیف شناسی مطالعه می شود.
خورشید و بیشتر ستارگان از گاز و مواد گاز مانند داغ به نام پلاسما درست شده اند. اما بعضی از ستارگان به نام کوتوله های سفید و ستارگان نوترونی حاوی اتم های تنگ هم قرار گرفته و به هم چسبیده یا ذرات زیر اتمی هستند. این ستارگان بسیار متراکم تر از هر چیزی که بر روی زمین وجود دارد، هستند.